دکتر طاهره چنگیز در گفتوگو با ایسنا، ضمن بیان این مطلب در توضیح این پرونده اظهار کرد: این موضوع به پیش از زمان مسئولیت من در معاونت آموزشی وزارت بهداشت بازمیگردد. گروهی از بهداشتکاران دهان و دندان، در ابتدا بدون مجوز وزارت بهداشت و به صلاحدید رئیس یکی از دانشگاهها، بدون برگزاری کنکور برای گذراندن دوره کاردانی بهداشتکار دهان و دندان جذب شده بودند تا پس از پایان دوره در روستاها و مناطق محروم خدمت کنند.
وی افزود: پس از پایان دوره، این افراد با مجوز وزیر وقت تأییدیه تحصیلی دریافت کردند و به نوعی فارغالتحصیل تلقی شدند. از زمانی که تأییدیه تحصیلی دریافت کردند و به عنوان بهداشتکار شناخته شدند، حقوقی که طبق قانون بهداشتکاران دهان و دندان مصوب سال ۱۳۶۰ مجلس شورای اسلامی و اصلاحیه آن برای این افراد در نظر گرفته شده بود، برای آنان ایجاد شد.
معاون آموزشی وزارت بهداشت ادامه داد: یکی از این حقوق در سال ۱۴۰۲ از سوی تعدادی از این افراد مطالبه شد و آن، برگزاری آزمون اختصاصی بهداشتکاران برای ورود به دوره دندانپزشکی بود؛ موضوعی که براساس قانون، وزارت بهداشت مکلف به برگزاری سالانه آن شده است.
چنگیز با اشاره به اینکه از حدود سال ۱۳۷۵ به بعد عملاً دوره بهداشتکار دهان و دندان برگزار نشده است، گفت: به تبع آن، در سالهای بعد نیز داوطلبی برای برگزاری چنین آزمونی وجود نداشت. در سال ۱۴۰۲ گروهی از این افراد شکایت کردند و پرونده در دیوان عدالت اداری مفتوح شد. قاضی پرونده رأی به الزام وزارت بهداشت برای برگزاری آزمون داد و وزارت بهداشت درخواست تجدیدنظر کرد، اما دادگاه تجدیدنظر نیز رأی قبلی را تأیید و بر برگزاری آزمون تأکید کرد.
وی افزود: وزارت بهداشت در جریان این پرونده استدلالهایی داشت؛ از جمله اینکه شرایط این افراد با شرایط آییننامهای که وزارت بهداشت در سال ۱۳۷۳ در این زمینه تصویب کرده و طی سالهای بعد براساس آن عمل کرده بود، تطابق نداشت.
معاون آموزشی وزارت بهداشت با اشاره به اتفاقات سال ۱۴۰۴ اظهار کرد: در آن سال موضوع انفصال معاون آموزشی وقت مطرح شد و معاون آموزشی وقت تعهد کتبی داد که آزمون برگزار شود و زمان آزمون نیز آذرماه ۱۴۰۴ اعلام شد. در آن زمان من هنوز معاون آموزشی وزارت بهداشت نبودم.
چنگیز ادامه داد: مقدمات برگزاری آزمون …
