به گزارش ایسنا، دیاکسید کربن یکی از مهمترین گازهای گلخانهای در جو زمین است که هم بهصورت طبیعی و هم در نتیجه فعالیتهای انسانی تولید میشود. در حالت طبیعی، فرآیندهایی مانند تنفس انسان و حیوانات، تجزیه مواد آلی در خاک، تبخیر از اقیانوسها و حتی فورانهای آتشفشانی باعث ورود سالانه صدها میلیارد تن دیاکسید کربن به جو میشوند. با این حال، طبیعت سازوکارهای متعادلی برای جذب این گاز دارد؛ گیاهان از طریق فتوسنتز آن را مصرف میکنند و اقیانوسها نیز مقدار زیادی از آن را در خود حل میکنند. به همین دلیل، در شرایط عادی یک تعادل نسبی میان انتشار و جذب دیاکسید کربن برقرار است و چرخه کربن بدون اختلال جدی ادامه مییابد.
اما در دو قرن اخیر و بهویژه در چند دهه گذشته، رشد سریع فعالیتهای صنعتی و مصرف گسترده سوختهای فسیلی این تعادل را برهم زده است. هرچند سهم انتشار انسانی در مقایسه با انتشار طبیعی تنها ۲ تا ۴ درصد از کل انتشار سالانه است، اما همین مقدار اندک به دلیل ناهماهنگی با ظرفیت جذب طبیعی، موجب انباشت دیاکسید کربن در جو شده است. سوختهای فسیلی مانند نفت، زغالسنگ و گاز طبیعی عامل اصلی این افزایش هستند و بهتنهایی حدود ۸۸ درصد از انتشار انسانی را تشکیل میدهند. همچنین جنگلزدایی با کاهش ظرفیت جذب کربن، نقش مهمی در تشدید این روند دارد. برای نمونه، قطع درختان میتواند میلیاردها تن دیاکسید کربن ذخیرهشده در زیستتوده را آزاد کند.
در همین راستا، حمید مقدم دیمه، استادیار گروه مهندسی شیمی دانشکده مهندسی دانشگاه سیستان و بلوچستان، پژوهشی مروری درباره چالشها، منابع و کاربردهای صنعتی دیاکسید کربن انجام داده است. او در این مطالعه با تمرکز بر روشهای انتقال، جذب و کاهش انتشار این گاز، تلاش کرده تصویری جامع از وضعیت کنونی و گزینههای پیش رو ارائه دهد و راهکارهای موجود برای مدیریت بهتر دیاکسید کربن را بررسی کند.
این پژوهش بهصورت مروری انجام شده است؛ به این معنا که محقق با بررسی و جمعبندی نتایج مطالعات و منابع علمی پیشین، روشهای مختلف مرتبط با دیاکسید کربن را تحلیل کرده است. در این بررسی، ابتدا منابع انتشار این گاز معرفی شده و سپس سازوکارهای جذب طبیعی آن توضیح داده شده است. در ادامه، روشهای فناورانه برای کاهش انتشار، جذب از منابع صنعتی، انتقال و ذخیرهسازی …
