به گزارش ایسنا، به نقل از زومیت، وقتی نویسندگان MIT Technology Review تصمیم گرفتند پای صحبت بچهها در زمینه هوش مصنوعی بنشینند، فکر میکردند از قبل میدانند چه چیزهایی میشنوند. انتظار داشتند عدهای با ذوق از روشهای الهامبخش و خلاقانهشان بگویند و عدهای دیگر اعتراف کنند که برای تقلبهای ریز در تکالیف مدرسه از آن کمک میگیرند؛ درست مثل نسلهای قبل که دنبال جواب آمادهی تمرینها بودند یا فرمولها را در ماشینحسابهای مهندسیشان ذخیره میکردند.
محققان همچنین منتظر شنیدن نگرانیهای کلیشهایتری مثل دیپفیک یا نابودی شغلها بودند. اما وقتی از بچههای ۱۰ تا ۱۸ ساله درباره هوش مصنوعی پرسیدند، جوابهای دیگری شنیدند.
همان بچههایی که ساعتها با هیجان درباره موسیقی، صخرهنوردی یا فوتبال حرف میزنند، در برابر سؤالات مربوط به هوش مصنوعی واکنشهایی مثل «بیخیال» یا «مهم نیست» نشان میدادند. بعضیها هم آنقدر با هوش مصنوعی مخالف یا نسبت به آن بیتفاوت بودند که اصلاً دلشان نمیخواست دربارهاش حرف بزنند.
یکی از نوجوانان گفت که همسنوسالهایش از هوش مصنوعی برای کارهایی مثل نوشتن تحقیق مدرسه استفاده میکنند که خودشان هم میدانند اشتباه است. دختر دیگری گفت بهخاطر آسیبهای محیطزیستی، اصلاً سمت هوش مصنوعی نمیرود! چندنفری هم کلاً از این فضا ناامید بودند.
وینتر ۱۷ساله میگفت: «هوش مصنوعی راهحل مشکلات ما نیست. میترسم این فناوری، پایان خلاقیت و تفکر انتقادی باشد.» بااینحال، بیشتر بچههایی که در مصاحبه حرف زدند، اعتراف کردند که کمی از هوش مصنوعی استفاده میکنند.
به نظر نمیرسد هوش مصنوعی برای بسیاری از بچههای دبستانی یا راهنمایی دغدغه بزرگی باشد؛ چون برخلاف آیفون یا اسنپچت که برای داشتنش التماس میکنند، هیچ اصراری برای دسترسی به هوش مصنوعی ندارند.
خیلیها گفتند که اولینبار از طریق والدینشان با این فناوری برخورد کردهاند. یا اینکه هوش مصنوعی بهسادگی در برنامهها و دستگاههایی که هر روز استفاده میکنند، مثل جستجوی گوگل، جا خوش کرده و فقط آنجاست! …
