احمد قرهخانی در گفتوگو با ایسنا، اظهار کرد: تأخیر در صحبت کردن، راه رفتن، بازی کردن، تمرکز، برقراری ارتباط با دیگران یا یادگیری در مقایسه با همسالان، میتواند زنگ خطری برای والدین باشد و ضرورت ارزیابی تخصصی کودک را مطرح کند.
وی تصریح کرد: در این میان، تشخیص زودهنگام و آغاز بهموقع خدمات توانبخشی اهمیت بسیار زیادی دارد. کاردرمانی حرکتی و ذهنی، گفتاردرمانی، رفتاردرمانی و آموزش والدین میتوانند در بهبود عملکرد کودک و افزایش استقلال او نقش مؤثری داشته باشند. بسیاری از کودکان دارای اختلالات رشدی، در صورت دریافت خدمات تخصصی و مستمر در سالهای حساس رشد، میتوانند بخش قابل توجهی از مهارتهای مورد نیاز خود را تقویت کنند.
این دکترای روانشناسی افزود: با این حال، در سالهای اخیر تبلیغات گستردهای درباره اثربخشی نوروفیدبک در درمان اختلالاتی مانند بیشفعالی، نقص توجه و اختلالات یادگیری شکل گرفته است؛ تبلیغاتی که گاهی نوروفیدبک را بهعنوان یک درمان قطعی یا جایگزین سایر مداخلات معرفی میکنند. چنین نگاهی میتواند والدین را از مسیر اصلی توانبخشی دور کند.
قرهخانی بیان کرد: نوروفیدبک در واقع نوعی بیوفیدبک است که با ثبت فعالیت الکتریکی مغز و ارائه بازخورد به فرد، تلاش میکند فرایند خودتنظیمی را آموزش دهد. هدف اصلی آن، تأثیرگذاری بر الگوهای فعالیت امواج …
