محسن بیات در گفتوگو با ایسنا در ارتباط با نقش نخبگان و دانشگاهیان در نقد و اصلاح سیاستهای دولت؛ و میزان بهرهمندی دولت از ظرفیت دانشگاه؛ افزود: از منظر علم سیاست، دانشگاه و نخبگان را نمیشود صرفاً بهمثابه تولیدکنندگان دانش نظری در نظر گرفت؛ بلکه این نهادها و افراد، یکی از مهمترین منابع عقلانیت جمعی، ارزیابی مستمر و اصلاح سیاستهای عمومی به شمار میآیند.
وی ادامه داد: در جوامع پیچیده و پویای امروز، دولتها دیگر نمیتوانند تنها بر تجارب مدیریتی یا تصمیمگیریهای اداری متعارف تکیه کنند؛ زیرا بسیاری از مسائل اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، نیازمند تحلیلهای تخصصی، دادههای معتبر علمی و سنجش پیامدهای کوتاهمدت و بلندمدت هستند.
این عضو هیئت علمی دانشگاه لرستان ادامه داد: برجستهترین کارکرد دانشگاهیان در این عرصه، ارائهٔ نقدی علمی، مستدل و غیرسیاسی از سیاستها است؛ بهگونهای که دانشگاه بتواند نقاط قوت و ضعف خطمشیهای دولت را بدون ملاحظهکاری یا بزرگنمایی، و درعینحال پرهیز از رویکردهای تخریبی، بررسی کرده و راهکارهای جایگزین را با بیانی روشن و عملیاتی عرضه کند. نقد دانشگاهی زمانی برای دولت ارزشمند و ثمربخش میشود که بهصرف برشمردن مشکلات اکتفا نکند، بلکه بهروشنی تبیین کند.
بیات اظهار کرد: ظرفیت عظیم دانشگاه در کشور ما هنوز به اندازهٔ شایسته و مطلوب مورد بهرهبرداری قرار نمیگیرد. ارتباط میان دستگاه اجرایی و دانشگاه، در بسیاری از موارد، مقطعی، پروژهمحور و سطحی است، درحالیکه این پیوند باید ماهیتی نهادی، راهبردی و مستمر داشته باشد.
عضو هیئتعلمی علوم سیاسی و حقوق دانشگاه لرستان خاطرنشان کرد: دولت میتواند با ایجاد شوراهای تخصصی، اتاقهای فکر، قراردادهای پژوهشی مسئلهمحور و نظامهای منسجم ارزیابی سیاست، دانشگاه را از جایگاه مشاور پس از تصمیم به مرتبهٔ شریک علمی پیش از تصمیمگیری ارتقا دهد. به بیان روشنتر، دانشگاه نباید تنها زمانی مورد رجوع دولت قرار گیرد که سیاستی با بحران یا مشکل مواجه شده است؛ بلکه باید در تمامی مراحل شناخت مسئله، طراحی سیاست، اجرای آزمایشی، پایش میدانی و ارزیابی نتایج، حضوری فعال و تأثیرگذار داشته باشد.
بیات در ارتباط با سرمایهٔ اجتماعی دولت و نقش آن در موفقیت سیاستهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی؛ …
