وقتی مادر می شوی، انگار دنیا گروگانی از تو پیش خودش دارد و حست به کودکی که به آن موجودیت دادهای، با هیچ زبانی جز مادری، قابل وصف نیست؛ حتی اگر شاغل هم باشی، باز هم هیچ مسئولیت و منصب دیگری، جای این شغل تمام وقت را نمی گیرد. اما وقتی معلم میشوی، مسئولیت مادری برای دانشآموزان هم به رسالتت اضافه میشود و شاید روزی برسد که تفکیک بین این دو مسئولیت، کار آسانی نباشد و مجبور باشی هر دو را یک جا به جا بیاوری، یعنی تلفیقی از مادری و معلمی در کلاس جهادی و تابستانه.
یک روز گرم تابستان وسط مرداد است و این هوا، عین لباسی گشاد به تن تبریز، زار میزند. صدای خنده و گریه و شیطنت یک پسر بچه وسط سالن مدرسه پیچیده است و هر بیندهای حدس میزند، شاید همراه یکی از بچههایی است که به کلاس حمایت آموزشی مستمر از یادگیرندگان تحت عنوان طرح حامی در مدرسه آمده یا همراه اولیا.
کمی بعد، او را در آغوش معلم کلاس دوم میبینیم. معلم دبستان ایثار ناحیه پنج تبریز که در اقدامی قابل تحسین اقدام به تدریس جهادی در قالب طرح حمایت آموزشی مستمر از یادگیرندگان (طرح حامی) نموده، اما آنچه اقدام این آموزگار را از سایرین، متفاوت میکند، همراهی فرزندش با او است.
خانم لیلا زارع، آموزگار کلاس دوم دبستان ایثار یک ناحیه پنج تبریز است که در کنار دیگر همکارانش که برای تقویت بنیه علمی دانشآموزان در دروس پایه (فارسی و ریاضی) آستین همت بالا زدهاند، جبران ضعفهای ناشی از آموزشهای غیرحضوری سال تحصیلی گذشته را عهدهدار شده است.
خانم لیلا زارعی، آموزگار پایه دوم دبستان ایثار یک ناحیه ۵ تبریز و معلم جهادگر طرح حامی در این رابطه به ایسنا میگوید: من یک معلم هستم و امسال تابستان را با تدریس جهادی شروع کردم؛ چون دانشآموزانم بیشتر دوران تحصیل را در فضای مجازی و روزهای پرالتهاب جنگ شناختی گذراندهاند و حالا با افت تحصیلی، بیمیلی به مدرسه و کمبود مهارتهای ارتباطی مواجه هستند.
او با تبیین هدفش از تدریس جهادی و بدون چشمداشت میافزاید: هدف من از این تدریس، فقط جبران عقبماندگی درسی نیست؛ میخواهم به آنها نشان دهم که مدرسه جای رشد، همدلی و یادگیری گروهی شیرین است، نه صفحهای سرد و تکراری. به همین دلیل، کلاسهایم را با بازی، داستان، نقاشی و کار گروهی پیش میبرم تا بچهها از اجبار به علاقه برسند. تعداد دانشآموزانم حدود ۱۵ تا ۲۰ نفر است تا بتوانم به تکتک آنها برسم و برای هرکدام مسیر یادگیری شخصیتری ایجاد کنم.
زارعی در مورد همراه داشتن پسر کوچوش در کلاس درس جهادی، می گوید: تابستان امسال، مهد کودکها تعطیل است و من کسی را برای نگهداری از پسر دو سالهام ندارم. به همین دلیل، او را با خودم به کلاس میآورم. نه به عنوان یک مانع، بلکه به عنوان یک همراه کوچک. او در گوشه کلاس با مداد رنگیها و خمیر بازی مشغول میشود و گاهی تماشاگرِ تدریس من است.
این مادر و معلم حضور فرزندش در کلاسهای جهادی مادر را نه تنها مخل کلاس نمیداند، بلکه معتقد است که این حضور، فضای کلاس را گرمتر، صمیمیتر و انسانیتر کرده است و میافزاید: دانشآموزانم با او مهربانی میکنند، لبخند میزنند و این خودش بخشی از آموزش نانوشته کلاس من است؛ آموزشِ محبت، مسئولیتپذیری و زندگی واقعی.
زارعی ادامه میدهد: برای من، این کلاس تابستانی تلفیقی از مادری و معلمی است؛ جایی که هم فرزندم از کودکی میبیند خدمت یعنی چه و هم دانشآموزانم میفهمند که علم بدون عشق، معنی ندارد. من با عشق میآیم تا پلی بزنم از دل روزهای سخت گذشته به آیندهای که سزاوار این بچهها است؛ با پسرم در گوشه کلاس و با امیدی بزرگ در قلبم.
شایان ذکر است که طرح حمایت آموزشی مستمر از یادگیرندگان که به پیشنهاد معاونت آموزش ابتدائی وزارت آموزش و پرورش، اجرایی میشود، با مشارکت معلمان جهادی رنگ و بویی امیدبخش به خودش گرفته است. معلمان استان آذربایجان شرقی هم در ۶۹۰ پایگاه تعیین شده در مدارس نواحی پنجگانه تبریز و ۳۵ منطقه استان آذربایجان شرقی با اجرای این طرح در تلاشند تا به تعمیق و تثبیت یادگیری دانشآموزان مقطع ابتدائی، کمک کنند.
به گفته اسفندیار صادقی، مشابه این طرح در دوره اول متوسطه و تحت عنوان "رشد" نیز برای دانشآموزان این مقطع تحصیلی در حال اجرا است.
انتهای پیام
