به گزارش ایسنا، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا وعده داد که «عواقب اقتصادی عظیمی» برای کسانی که به صادرات نفت یا باز نگه داشتن کانالهای مالی و تجاری آن کمک کنند، در پی خواهد داشت، با این حال، ترامپ با وجود دامنه وسیعی که تشریح کرد، از قاچاق نفت و نقل و انتقالات مالی گرفته تا شرکتهای صرافی و شرکتهای صوری، از هیچ کشور خاصی نام نبرد و همچنین توضیح نداد که چگونه تهدید خود را به عمل تبدیل خواهد کرد.
این دایره حتی به متحدان واشنگتن که به میانجیگری در مذاکرات صلح بین واشنگتن و تهران کمک کردند، نیز گسترش مییابد.
اینجاست که معضل آغاز میشود: ابزارهایی که ممکن است علیه یک تانکر نفت یا یک شرکت صوری کار کنند، وقتی هدف یک بانک بزرگ چینی یا یک کشور متحد وابسته به گاز ایران باشد، پیچیدهتر و پرهزینهتر میشوند.
تحریمها و تعرفهها: واشنگتن چه چیزی در اختیار دارد؟
واشنگتن طیف گستردهای از تاکتیکهای فشار را در اختیار دارد که تانکرهای نفت، شرکتهای صوری، پالایشگاهها، شرکتهای کشتیرانی و بانکهای خارجی را هدف قرار میدهد. اما با تغییر هدف از یک شرکت یا نفتکش به یک بانک بزرگ یا یک کشور، هزینه افزایش مییابد و محاسبات پیچیدهتر میشود.
از آغاز دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ، دفتر کنترل داراییهای خارجی وزارت خزانهداری ایالات متحده (OFAC) تحریمهایی را علیه بیش از ۱۰۰۰ فرد، کشتی و هواپیما، از جمله نهادهای مرتبط با ناوگان نفتی و بیمههای کشتیرانی ایران، اعمال کرده است.
از جمله برجستهترین این ابزارها، «تحریمهای ثانویه» است که میتواند شرکتها و بانکهای خارجی را با دو انتخاب پرهزینه روبهرو کند: ادامه معامله با نهادهای ایرانی تحریمشده یا خطر از دست دادن دسترسی به سیستم مالی ایالات متحده.
شانتانو سینگ، متخصص حقوق بینالملل و تجارت، این قابلیت را خلاصه کرد و به الجزیره گفت کاری که رئیس جمهور ایالات متحده میتواند انجام دهد «اعمال تحریمهای یکجانبه است که استفاده از مؤسسات مالی ایالات متحده را در تجارت بینالمللی با ایران مختل میکند».
اما تهدید جدید فراتر از شرکتها و بانکها است. ترامپ پیش از این سعی کرده است با اعمال تعرفه بر محصولات کشورهایی که به تجارت با ایران ادامه میدهند، فشار را به سطح کشورهای خاص …
