به گزارش ایسنا، مهران امیرحسینی ـ مدرس دانشگاه، عضو هیات مدیره شرکت سرمایهگذاری ایرانگردی و جهانگردی و بازرس انجمن علمی گردشگری ایران ـ در در یادداشتی با عنوان «حیات هتل در خلق جریانهای متنوع درآمدی است نه فروش یک خدمت» نوشت: «شرایط اقتصادی کشور و پیامدهای جنگهای یک سال اخیر فشار قابلتوجهی بر صنعت گردشگری وارد کرده است. کاهش ورود گردشگران خارجی به ایران و کاهش سفرهای داخلی با هدف تفریح و گردشگری باعث شده بخشی از تقاضای معمول بازار هتلداری کاهش پیدا کند. در چنین شرایطی طبیعی است که بسیاری از هتلها با افت ضریب اِشغال و کاهش درآمد مواجه شوند. با این حال همه مسئله را نمیتوان به کاهش تقاضا نسبت داد. بخشی از مشکل به مدلی برمیگردد که سالهاست برای کسب درآمد از هتل انتخاب کردهایم. بخش بزرگی از هتلها و شرکتهای هتلداری در ایران هنوز اقتصاد خود را عمدتاً بر فروش اتاق و خدمات پذیرایی بنا کردهاند. وقتی تقاضا کاهش پیدا میکند این مدل به سرعت تحت فشار قرار میگیرد.
اتاق و پذیرایی بدون تردید بخش مهمی از کسبوکار هتل هستند. مسئله از جایی آغاز میشود که تمام مدل درآمدی مجموعه به همین خدمات محدود شود. یک اتاق در هر شب فقط یک بار فروخته میشود. اگر آن شب خالی بماند درآمد آن شب برای همیشه از دست رفته است. تعداد اتاقها ثابت است و تعداد شبهای سال نیز قابل افزایش نیست. بنابراین هتلی که عمده درآمدش از فروش اتاق به دست میآید با یک سقف طبیعی در درآمد مواجه است. افزایش نرخ یا بالا بردن ضریب اشغال میتواند درآمد را بیشتر کند اما نمیتواند این محدودیت بنیادی را از بین ببرد.
هتل اما فقط اتاق نیست. یک دارایی اقتصادی بزرگ است که در طول شبانهروز ظرفیتهای متعددی در اختیار دارد. زمین و ساختمان دارد. فضاهای عمومی دارد. سالن و امکانات مختلف دارد. نیروی انسانی دارد. برند و اعتبار تجاری دارد. در یک موقعیت جغرافیایی قرار گرفته و به مجموعهای از مشتریان دسترسی دارد. مهمتر از همه با افرادی ارتباط برقرار میکند که برای اقامت یا دریافت خدمات وارد مجموعه شدهاند. وقتی این مجموعه بزرگ را فقط برای فروش یک خدمت استفاده کنیم بخش مهمی از ارزش اقتصادی آن را کنار گذاشتهایم.
شاید لازم باشد درباره وضعیت اقتصادی هتلداری ایران یک پرسش ساده مطرح کنیم. آیا مشکل فقط کمبود مسافر …
