شهادت امام حسن عسکری(ع) تنها پایانی بر زندگی یکی از امامان شیعه نیست؛ این واقعه در مقطعی حساس از تاریخ اسلام رخ داد؛ زمانی که جامعه شیعه با تحولات سیاسی و اجتماعی عمیقی روبهرو بود و مسیر امامت به مرحلهای تازه نزدیک میشد. زندگی کوتاه اما پرفرازونشیب یازدهمین امام شیعیان، در دورهای از تاریخ شکل گرفت که فاصله میان آشکار بودن امام و آغاز دوران غیبت به نقطهای سرنوشتساز رسیده بود.
امام حسن عسکری(ع) در شرایطی به شهادت رسیدند که میراث امامت پس از ایشان باید در برابر تحولات پیشرو استمرار مییافت. سالهای زندگی آن حضرت، بخشی مهم از تاریخ تشیع را شکل داده است؛ دورهای که شناخت آن میتواند تصویری روشنتر از جایگاه امام حسن عسکری(ع)، فضای حاکم بر جامعه آن روز و اهمیت این مقطع در تاریخ امامت ارائه دهد.
امام حسن عسکری(ع)؛ معمار جامعه شیعه برای عصر غیبت
حجتالاسلام محمود هادی، کارشناس مسائل مذهبی در گفتوگو با ایسنا با اشاره به شرایط دشوار دوران امامت امام حسن عسکری(ع)، اظهار کرد: حکومت بنیعباس به دلیل نگرانی از گسترش قدرت شیعه و آگاهی از تولد حضرت مهدی(عج) به عنوان فرزند امام حسن عسکری(ع)، فشار و اختناق شدیدی را بر آن حضرت و شیعیان اعمال میکرد.
وی افزود: یکی از مهمترین اقدامات امام حسن عسکری(ع) در این شرایط، آمادهسازی فکری و اعتقادی شیعیان برای دوران غیبت بود. آن حضرت با تبیین معارف مهدویت و معرفی منابع معتبر، زمینه لازم را برای پذیرش شرایط عصر غیبت در جامعه شیعه فراهم کردند.
وی ادامه داد: امام حسن عسکری(ع) همچنین با جریانهای منحرف فکری و اعتقادی مقابله کردند و با بهرهگیری از کرامات و …
