به گزارش ایسنا، اگر قرار باشد تنها یک اثر بهعنوان نمادی از تمام تاریخ موسیقی کلاسیک غرب انتخاب شود، احتمالا بسیاری از مورخان و پژوهشگران غربی، یک نام را بر زبان بیاورند؛ سمفونی شماره ۹ در رِ مینور، اپوس ۱۲۵، اثر لودویگ فان بتهوون.
این اثر تنها یک شاهکار موسیقی نیست، بلکه نقطهای تعیینکننده در تاریخ هنر به شمار میرود؛ اثری که مرزهای سمفونی را برای همیشه تغییر داد.
اوایل دهه ۱۸۲۰ میلادی، بتهوون در حال نوشتن بزرگترین اثر زندگی خود بود، درحالی که تقریباً شنوایی نداشت. آهنگسازی که سالها پیش شنواییاش را از دست داده بود، حالا تنها با آنچه در ذهنش میشنید، جهانی از صدا را روی کاغذ میآورد. او در سالهای ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۴ روی سمفونی شماره ۹ کار کرد؛ سمفونیای که قرار بود مسیر موسیقی را برای همیشه عوض کند.
تا پیش از این اثر، سمفونی یک قالب کاملاً سازی و ارکسترال بود و کسی تصور نمیکرد که صدای انسان بتواند بخشی از یک سمفونی باشد. بتهوون اما تمام قواعد را کنار گذاشت. در موومان چهارم، برای نخستین بار خوانندگان سولیست و گروه کر را وارد ساختار سمفونی کرد و شعر مشهور «سرود شادی» یا An die Freude اثر فریدریش شیلر را برگزید؛ شعری که از برادری، صلح، آزادی و وحدت انسانها سخن میگوید.
سرانجام هفتم مه ۱۸۲۴، این اثر برای نخستین بار در وین اجرا شد. بتهوون روی صحنه حضور داشت و در کنار رهبر ارکستر ایستاده بود، اما دیگر چیزی نمیشنوید. اجرا به پایان رسید و سالن غرق در تشویق شد. تماشاگران ایستاده، با شور و هیجان تشویق میکردند، اما بتهوون همچنان رو به ارکستر ایستاده بود و از این استقبال بیخبر بود. بر اساس روایتهای تاریخی، کارولینه اونگر، یکی از خوانندگان سولو، دست او را گرفت و به سمت تماشاگران برگرداند تا برای نخستین بار تشویق ایستاده و پرشور مردم را با چشمانش ببیند.
اما نوآوریهای این سمفونی تنها به حضور کر ختم نمیشود.
بتهوون حتی ترتیب متداول موومانهای دوران کلاسیک را نیز تغییر داد. در حالی که معمولاً موومان دوم آرام و موومان سوم سریع بود، او این دو را جابهجا کرد.
موومان نخست، Allegro ma non troppo، با آکوردهایی رازآلود و مبهم آغاز میشود؛ موسیقیای که بسیاری از پژوهشگران آن را شبیه لحظه زایش جهان از دل سکوت و هیچ میدانند.
موومان …
