روایت یک نگرانی، کافه‌ها در پیچ تغییرات اجتماعی

«آرمان امروز» در گفت‌وگو با دکتر حمید مستخدمین حسینی، پژوهشگر جامعه‌شناسی درمانی گزارش می‌دهد؛

آرمان امروز : کنکور در شرایطی برگزار شد که برای بخش بزرگی از جامعه ایران، تنها یک آزمون چندساعته بلکه یک رویداد اجتماعی است که ماه‌ها بر زندگی دانش‌آموزان، خانواده‌ها و حتی فضای عمومی جامعه سایه می‌اندازد. اما پایان آزمون لزوماً به معنای پایان اضطراب نیست. برای بسیاری از داوطلبان، درست از لحظه‌ای که از حوزه امتحان خارج می‌شوند، مرحله تازه‌ای آغاز می‌شود؛ مرحله‌ای سرشار از انتظار، ابهام، مرور مداوم پاسخ‌ها و نگرانی از آینده. دکتر حمید مستخدمین حسینی، پژوهشگر جامعه‌شناسی درمانی، این تجربه را با مفهوم پیشنهادی «سندرم پساکنکور» صورت‌بندی می‌کند؛ مفهومی که قرار نیست یک اختلال بالینی تلقی شود، بلکه تلاشی برای توضیح یک وضعیت اجتماعی و روانی جمعی در فاصله میان پایان آزمون و روشن شدن آینده داوطلبان است. او در گفت وگو با «آرمان امروز» می گوید: «در حافظه جمعی جامعه ایران، کنکور مدت‌هاست از یک آزمون آموزشی فراتر رفته و به یکی از مهم‌ترین نقاط عطف زندگی نوجوانان تبدیل شده است. خانواده‌ها برای آن برنامه‌ریزی می‌کنند، دانش‌آموزان ماه‌ها زندگی خود را حول آن سامان می‌دهند و حتی روابط اجتماعی و سبک زندگی آنان تحت تأثیر این رویداد قرار می‌گیرد.» از نگاه حمید مستخدمین حسینی، همین گستردگی باعث شده است که کنکور را نتوان صرفاً از منظر یک آزمون استاندارد آموزشی بررسی کرد.

وی در تحلیل خود تأکید می‌کند که صدها هزار جوان ایرانی، در ماه‌های منتهی به کنکور، در شرایطی شبیه یک «حالت جنگی» زندگی می‌کنند؛ حالتی که از یک سو تحت تأثیر شرایط بیرونی، از جمله تنش‌های اقتصادی و اجتماعی و از سوی دیگر ناشی از فشار درونی برای تمرکز، رقابت، نظم و رسیدن به یک هدف مشخص است. در چنین شرایطی، زندگی فرد به شکل فشرده‌ای حول یک پروژه واحد سازمان پیدا می‌کند: موفقیت در کنکور. به تعبیر این پژوهشگر، زندگی داوطلب در این دوره معمولاً سه رکن اساسی دارد: هدف روشن، برنامه خطی و پاداش آنی. هدف، قبولی در رشته یا دانشگاه مورد نظر است؛ برنامه خطی نیز مجموعه‌ای از ساعت‌های مشخص برای مطالعه، مرور و آزمون را شامل می‌شود و پاداش آنی، احساس موفقیتی است که پس از پاسخ درست به یک تست یا مشاهده پیشرفت در آزمون‌های آزمایشی ایجاد می‌شود. اما مسئله از جایی آغاز می‌شود که آزمون تمام می‌شود و این سه ستون ناگهان فرو می‌ریزند.

مستخدمین حسینی برای توضیح این وضعیت، مفهوم «سندرم پساکنکور» را پیشنهاد می‌کند؛ موقعیتی اجتماعی در دوره گذار که در آن نقش قبلی فرد، یعنی «داوطلب کنکور»، به پایان رسیده، اما نقش بعدی او هنوز شکل نگرفته است. جوان دیگر درگیر برنامه فشرده مطالعه نیست، اما هنوز دانشجو نشده؛ نتیجه آزمون مشخص نشده و مسیر بعدی زندگی نیز به طور کامل قابل مشاهده نیست. این فاصله، همان نقطه‌ای است که می‌تواند اضطراب را از شکل قبلی خود خارج و وارد مرحله‌ای تازه کند. در اینجا باید تأکید کرد که «سندرم پساکنکور» از نگاه این پژوهشگر، یک تشخیص پزشکی یا روان‌شناختی نیست. این مفهوم، بیشتر یک صورت‌بندی جامعه‌شناختی و اکتشافی برای توصیف تجربه‌ای جمعی است؛ تجربه‌ای که می‌تواند در آینده موضوع پژوهش‌های دقیق‌تر قرار گیرد. یکی از نخستین تغییرات پس از کنکور، از بین رفتن ناگهانی هدفی است که ماه‌ها زندگی فرد را سامان داده بود. داوطلبی که تا روز آزمون می‌دانسته صبح چه ساعتی بیدار شود، چه درس‌هایی بخواند، چه زمانی تست بزند و چه زمانی استراحت کند، ناگهان با حجم بزرگی از زمان آزاد مواجه می‌شود.

این فراغت اما لزوماً آرامش‌بخش نیست

به گفته مستخدمین حسینی، مسئله این است که فراغت پس از کنکور برخلاف تعطیلات معمولی، اغلب فراغتی انتخاب‌شده نیست؛ بلکه حاصل پایان یافتن یک اجبار طولانی‌مدت است. فرد ماه‌ها با ساختاری مشخص زندگی کرده و ناگهان آن ساختار از بین رفته است. بنابراین حتی تماشای فیلم، خوابیدن، سفر یا حضور در فضای مجازی ممکن است نتواند احساس رضایت واقعی ایجاد کند. در کنار این خلأ، سایه سنگین نتیجه نیز باقی می‌ماند. داوطلب حتی زمانی که دیگر کتاب و تستی در مقابل خود ندارد، همچنان با سؤال‌های آزمون زندگی می‌کند. سؤال‌ها دوباره در ذهنش مرور می‌شوند؛ پاسخ‌ها زیر و رو می‌شوند و پرسش‌هایی مانند «اگر گزینه دیگری را می‌زدم چه می‌شد؟» یا «نکند سؤال ساده‌ای را اشتباه پاسخ داده باشم؟» بارها تکرار می‌شوند. به این ترتیب، آزمون اگرچه در محیط بیرونی پایان یافته، اما در ذهن فرد همچنان ادامه دارد.

مستخدمین حسینی این وضعیت را به نوعی «درونی‌سازی نظام ارزشیابی» مرتبط می‌داند و می افزاید: «یعنی نظام ارزیابی که ابتدا بیرونی بوده، به تدریج به صدایی درونی تبدیل می‌شود که حتی در زمان استراحت نیز فرد را ارزیابی می‌کند. در نتیجه، داوطلب نمی‌تواند به سادگی خود را از فضای کنکور خارج کند. یکی دیگر از ابعاد مهم این تجربه، فشار اجتماعی برای پاسخ‌گویی است. نتیجه کنکور برای بسیاری از خانواده‌ها صرفاً یک مسئله شخصی نیست. والدین، اقوام، دوستان، معلمان و حتی شبکه گسترده‌تری از اطرافیان درباره نتیجه سؤال می‌کنند و همین امر باعث می‌شود داوطلب احساس کند نه فقط در برابر آینده خود، بلکه در برابر انتظارات دیگران نیز مسئول است. پرسش ساده‌ای مانند «چه رتبه‌ای می‌آوری؟» می‌تواند در چنین شرایطی معنایی فراتر از کنجکاوی داشته باشد. برای جوانی که هنوز نتیجه را نمی‌داند، این پرسش ممکن است به یادآوری مداوم مسئولیتی تبدیل شود که احساس می‌کند باید درباره آن به دیگران پاسخ بدهد. از همین‌جا، «برزخ انتظار» شکل می‌گیرد؛ وضعیتی که به اعتقاد این پژوهشگر، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های پساکنکور است. داوطلب نه در گذشته زندگی می‌کند و نه هنوز وارد آینده شده است. دوران مطالعه تمام شده، اما فصل بعدی زندگی آغاز نشده است. او نه دیگر دانش‌آموز کنکوری دیروز است و نه هنوز دانشجوی فردا. همین تعلیق می‌تواند احساس بلاتکلیفی و بی‌جهتی ایجاد کند.»

تعلیق هستی شناختی موقت

مستخدمین حسینی این شرایط را نوعی «تعلیق هستی‌شناختی موقت» توصیف می‌کند؛ دوره‌ای که هویت، نقش اجتماعی و افق زمانی فرد همزمان دچار تعلیق شده‌اند. در این وضعیت، فرد ممکن است حتی برای فعالیت‌های ساده روزمره نیز احساس هدف مشخصی نداشته باشد. پیامد دیگر این شرایط، بازگشت اضطراب‌هایی است که در ماه‌های قبل در قالب مطالعه و آزمون کنترل می‌شدند. تا پیش از کنکور، اضطراب داوطلب دست‌کم یک موضوع مشخص داشت: درصد، رتبه و قبولی. اما پس از آزمون، دامنه نگرانی می‌تواند گسترده‌تر شود و پرسش‌هایی درباره آینده تحصیلی، شغل، درآمد و معنای زندگی را نیز در بر بگیرد. به همین دلیل ممکن است در این دوره نوسان‌های خلقی نیز بیشتر شود؛ از احساس رهایی و شادی ناشی از پایان آزمون تا نگرانی ناگهانی و حتی پشیمانی از پاسخ‌هایی که در جلسه داده شده‌اند. در چنین شرایطی، برخی جوانان برای فرار از خلأ به سرگرمی‌های افراطی پناه می‌برند. ساعت‌ها حضور در فضای مجازی، اسکرول بی‌هدف، خواب نامنظم، پرخوری هیجانی یا حتی فاصله گرفتن از جمع می‌تواند تلاش فرد برای پر کردن زمان و فرار از افکار مزاحم باشد. اما این رفتارها در بسیاری از موارد صرفاً «مشغول بودن» ایجاد می‌کنند و الزاماً احساس معنا یا رضایت به همراه ندارند.

در نهایت، آنچه مفهوم «سندرم پساکنکور» برجسته می‌کند، این است که جامعه برای رسیدن به هدف برنامه دارد، اما گاهی برای فاصله پس از هدف برنامه‌ای ندارد. نوجوان را ماه‌ها برای یک روز آماده می‌کنیم، اما برای روزهای پس از آن، یعنی زمانی که باید با انتظار، نتیجه، شکست احتمالی یا حتی موفقیت کنار بیاید، آمادگی کافی ایجاد نمی‌کنیم. مستخدمین بر همین اساس معتقد است مسئله را نباید فقط به ضعف فردی یا اضطراب شخصی نسبت داد. اگر جوان پس از پایان کنکور احساس خلأ، بلاتکلیفی و اضطراب می‌کند، بخشی از این تجربه به ساختار اجتماعی بازمی‌گردد؛ ساختاری که برای موفقیت یک تعریف محدود و برای دوران گذار پس از آن، طرح مشخصی ارائه نکرده است. در چنین شرایطی، راه‌حل نیز صرفاً در توصیه‌های فردی خلاصه نمی‌شود. باید خانواده، مدرسه، رسانه و نهادهای فرهنگی درباره این دوره گذار مسئولیت بیشتری بپذیرند و برای آن «پل‌های معنایی» ایجاد کنند.

دکتر حمید مستخدمین حسینی، پژوهشگر جامعه‌شناسی درمانی:

از منظر جامعه‌شناسی درمانی، بنابراین نباید همه بار این مسئله را بر دوش خود جوان گذاشت. اینکه به داوطلب گفته شود «نگران نباش»، «به نتیجه فکر نکن» یا «خودت را سرگرم کن»، پاسخ کاملی به مسئله نیست. پرسش اصلی باید متوجه ساختارهایی باشد که این جوان را در چنین موقعیتی قرار داده‌اند. خانواده یکی از مهم‌ترین این ساختارهاست. خانواده‌ها می‌توانند با تغییر زبان خود، بخشی از فشار را کاهش دهند. به جای آنکه نخستین سؤال پس از کنکور «چند درصد زدی؟» یا «فکر می‌کنی چه رتبه‌ای می‌آوری؟» باشد، می‌توان پرسید: «حالت چطور است؟» یا «این چند ماه بر تو چه گذشت؟» همین تغییر کوچک می‌تواند پیام مهمی به نوجوان منتقل کند: ارزش تو به نتیجه یک آزمون وابسته نیست. مدرسه نیز نباید پس از برگزاری کنکور، دانش‌آموز را رها کند. مدارس می‌توانند برای روزها و هفته‌های پس از آزمون، برنامه‌های مشاوره‌ای طراحی کنند؛ برنامه‌هایی با محور مدیریت انتظار، بازتعریف هویت، گفت‌وگو با خانواده و ترسیم مسیرهای جایگزین. رسانه‌ها نیز در این میان نقش مهمی دارند. اگر فضای رسانه‌ای تنها بر رتبه‌های برتر، درصدهای بالا و قبولی در رشته‌های خاص متمرکز شود، عملاً نظام ارزش‌گذاری مبتنی بر عدد و رتبه را تقویت خواهد کرد. در مقابل، توجه به تلاش، تاب‌آوری، مسیر زندگی و تجربه‌های متنوع موفقیت می‌تواند نگاه جامعه را از «نتیجه‌محوری» به «فرآیندمحوری» نزدیک‌تر کند.

دیجی‌کالا مگ: آیس کارامل ماکیاتو یکی از محبوب‌ترین نوشیدنی‌های سرد در کافه‌هاست که تهیه آن در خانه از آنچه فکر می‌کنید، ساده‌تر است. طرز تهیه آیس کارامل ماکیاتو در خانه به دو روش امکان‌پذیر خواهد بود؛ در روش اول به اسپرسوساز نیاز دارید و در روش دوم باید از قهوه فوری استفاده کنید. این نوشیدنی به‌خاطر طعم شیرین کاراملی و شکل لایه‌لایه ظاهر جذاب‌تری نسبت به لاته دارد. در مقاله زیر اول تفاوت این نوشیدنی با لاته را یاد می‌گیریم و سپس ابزار و مواد لازم و آموزش مرحله به مرحله آن را با دستگاه و قهوه فوری توضیح می‌دهیم. همچنین چون خیلی‌ها عاشق سس کارامل خانگی این نوشیدنی هستند، روش درست کردن سس را هم به شما آموزش خواهیم داد.

آیس کارامل ماکیاتو چیست و چه تفاوتی با لاته دارد؟

نوشیدنی که به اسم آیس کارامل ماکیاتو در کافه‌ها سرو می‌شود، از ترکیب اسپرسو، شیر سرد، یخ، سیروپ وانیل و سس کارامل تهیه می‌شود. تفاوت اصلی این نوشیدنی با آیس لاته در ترتیب لایه‌ها و نحوه سرو است. در آیس کارامل ماکیاتو اول سیروپ وانیل و شیر را در لیوان می‌ریزند، سپس یخ اضافه شده و اسپرسو به آرامی روی یخ ریخته می‌شود تا لایه‌بندی ایجاد شود. سس کارامل هم در قدم آخر روی سطح نوشیدنی تزئین می‌شود.

اما هنگام تهیه آیس لاته، اسپرسو و شیر با هم مخلوط می‌شوند و لایه‌بندی مشخصی ندارند. این لایه‌بندی و ترتیب ریختن مواد همان چیزی است که ماکیاتو را از لاته جدا می‌کند و ظاهر جذاب‌تری به نوشیدنی می‌دهد. در لاته میزان شیر بیشتر و فوم کمتر است اما در ماکیاتو اسپرسو نقش اصلی را دارد. 

ابزار لازم برای تهیه آیس کارامل ماکیاتو

اغلب ابزار لازم برای درست کردن این نوشیدنی در خانه‌ها موجود است. لیوان شیشه‌ای بلند (بهتر است از لیوان شفاف استفاده کنید تا لایه‌ها مشخص باشند) اسپرسوساز یا موکاپات (برای تهیه اسپرسو) قاشق بلند برای هم زدن پارچ کوچک برای ریختن اسپرسو دستگاه فوم‌گیر شیر (این گزینه اختیاری است) ترازو یا پیمانه اندازه‌گیری (برای دقت بیشتر) مواد لازم برای تهیه آیس کارامل ماکیاتو یک یا دو شات اسپرسو (۳۰ تا ۶۰ میلی‌لیتر) ۱۸۰ تا ۲۰۰ میلی‌لیتر شیر سرد (پرچرب یا شیر گیاهی مثل بادام یا جو دوسر) یخ به مقدار کافی (ترجیحا یخ مکعبی درشت) ۲۰ میلی‌لیتر سیروپ وانیل (اختیاری) ۲۰ میلی‌لیتر سیروپ کارامل + مقداری برای تزئین خامه (اختیاری) پودر دارچین یا کاکائو برای تزئین (اختیاری)

اگر علاقه‌ای به شیر پرچرب ندارید می‌توانید سراغ شیر معمولی یا شیر بادام و شیر کم‌چرب بروید. طرز تهیه آیس کارامل ماکیاتو کافی‌شاپی با دستگاه

در این بخش مراحل تهیه آیس کارامل ماکیاتو با اسپرسوساز را توضیح می‌دهیم. هر مرحله مهم است و رعایت دقیق آن‌ها باعث می‌شود نوشیدنی شما خوشمزه و باکیفیت شود. مرحله اول؛ آماده کردن سیروپ وانیل و شیر در لیوان

اول سیروپ وانیل را در کف لیوان شیشه‌ای بریزید. اگر سیروپ وانیل ندارید، می‌توانید از چند قطره عصاره وانیل استفاده کنید. سپس شیر سرد را به آرامی روی سیروپ بریزید. شیر باید کاملا سرد باشد تا با اسپرسو ترکیب نشود و لایه‌بندی حفظ شود. می‌توانید سیروپ کارامل را هم به دیواره‌های لیوان بمالید تا ظاهر زیباتری داشته باشد. مرحله دوم؛ اضافه کردن یخ

لیوان را تا لبه با یخ پر کنید. پر کردن کامل لیوان از یخ باعث می‌شود نوشیدنی رقیق نشود و اسپرسو به آرامی روی یخ و شیر قرار گیرد. مراقب باشید یخ‌ها تمیز باشند و بوی یخچال ندهند. یخ مکعبی درشت دیرتر آب می‌شود و طعم نوشیدنی را بهتر حفظ می‌کند. مرحله سوم؛ تهیه شات اسپرسو با اسپرسوساز

با استفاده از اسپرسوساز یک یا دو شات اسپرسو تهیه کنید. کیفیت اسپرسو نقش مهمی در طعم این نوشیدنی دارد. پس از تهیه اسپرسو اجازه دهید کمی خنک شود تا هنگام ریختن روی یخ، آن‌ها را آب نکند. اگر می‌خواهید قهوه سریع خنک شود، می‌توانید کمی یخ به قهوه داغ اضافه کنید تا شوک حرارتی به آن وارد شود. مرحله چهارم؛ ریختن اسپرسو روی یخ برای ایجاد لایه‌بندی

اسپرسو را آرام و با استفاده از پشت قاشق روی یخ و شیر بریزید. این کار باعث می‌شود اسپرسو به آرامی روی شیر شناور شود و لایه‌بندی زیباتری داشته باشد. این همان مرحله‌ای است که نام ماکیاتو یعنی لکه‌دارشدن از آن می‌آید. اگر اسپرسو را سریع بریزید، لایه‌ها با هم مخلوط می‌شوند و ظاهر نوشیدنی از بین می‌رود. مرحله پنجم؛ تزئین با سس کارامل و سرو

حالا مقداری سس کارامل روی نوشیدنی بریزید تا ظاهر خوبی پیدا کند. اگر دوست دارید می‌توانید کمی خامه هم روی آن اضافه کنید. نوشیدنی را بلافاصله سرو کنید تا لایه‌بندی حفظ شود. می‌توانید از نی یا قاشق بلند برای هم زدن و نوشیدن استفاده کنید.

: معرفی آیس کارامل ماکیاتو و تفاوت آن با لاته، ابزار و مواد لازم، آموزش مرحله به مرحله با اسپرسوساز، نسخه ساده با قهوه فوری، روش تهیه سس کارامل خانگی و نکات مهم برای لایه‌بندی درست را در این مطلب می‌خوانید طرز تهیه آیس کارامل ماکیاتو با قهوه فوری بدون دستگاه

اگر اسپرسوساز ندارید، می‌توانید از قهوه فوری استفاده کنید. یک قاشق چای‌خوری قهوه فوری را در ۳۰ میلی‌لیتر آب داغ حل کنید تا یک شات قهوه غلیظ داشته باشید. حالا اجازه دهید قهوه خنک شود. یک لیوان بلند را تا نیمه با یخ پر کنید و شیر سرد را به آرامی روی یخ‌ها بریزید. یک تا دو قاشق از سس کارامل را به شیر اضافه کنید و خوب هم بزنید. سپس قهوه حل‌شده را به آرامی و لایه‌لایه روی شیر بریزید تا ظاهر ماکیاتوی حرفه‌ای ایجاد شود. موکاپات یا فرنچ‌پرس هم گزینه‌های جایگزین هستند.

طرز تهیه سس کارامل خانگی برای تزئین

برای تهیه سس کارامل خانگی 100 گرم شکر را در قابلمه‌ای روی حرارت ملایم بگذارید تا ذوب شود و به رنگ کاراملی درآید. سپس 50 میلی‌لیتر خامه و 30 گرم کره را اضافه کنید و هم بزنید تا سس یکدست شود. سیروپ کارامل آماده هم گزینه خوبی است. برای طرز تهیه پودینگ کاراملی نیز می‌توانید از این سس استفاده کنید. نکات مهم برای تهیه آیس کارامل ماکیاتو

اگر چند نکته پیش‌پاافتاده را رعایت کنید، می‌توانید این نوشیدنی را برای مهمانی و دورهمی‌های شلوغ هم آماده کنید. از شیر سرد استفاده کنید تا لایه‌ها با هم مخلوط نشوند. اسپرسو را آرام و از روی پشت قاشق بریزید تا لایه‌بندی حفظ شود. لیوان را کاملا از یخ پر کنید تا نوشیدنی رقیق نشود. قهوه با رست تیره طعم قوی‌تر و با رست روشن طعم ملایمی به نوشیدنی می‌دهد. نوشیدنی را بلافاصله سرو کنید تا لایه‌بندی حفظ شود. برای طرز تهیه سه مدل آیس کافی نیز می‌توانید از همین روش استفاده کنید. اگر می‌خواهید نوشیدنی را در کافه درست کنید، از لیوان‌های شیشه‌ای شفاف استفاده کنید. با این کار لایه‌ها دیده می‌شوند. این نوشیدنی باید بلافاصله بعد از تهیه سرو شود تا طعم و ظاهر خود را حفظ کند. جمع‌بندی

طرز تهیه آیس کارامل ماکیاتو در خانه روشی ساده برای تهیه این نوشیدنی محبوب کافه‌ای است. با رعایت نکات لایه‌بندی و ترتیب ریختن مواد می‌توانید نوشیدنی خوشمزه و باکیفیت تهیه کنید. چه با دستگاه و چه با قهوه فوری این نوشیدنی را می‌توانید به راحتی در خانه درست کنید و از طعم کاراملی و نزدیک به قهوه‌ آن لذت ببرید. طرز تهیه آیس کارامل ماکیاتو کافی‌شاپی در خانه نیاز به ابزار خاصی ندارد و با مواد اولیه ساده قابل تهیه است.

یکی از کسبه‌ی خیابان‌های شلوغ تهران که مغازه‌اش در جریان برخوردهای پس از جنگ پلمب شده بود در این گفت‌وگو داستان بازداشتش در پی برگزاری یک ایونت را برای انصاف نیوز تعریف کرده است.

او با وثیقه‌ی ۲۰۰ میلیون تومانی آزاد شده است. ماموران دادسرای امنیت اخلاقی به او گفته‌اند که ممکن است بین ۲ تا ۶ سال حبس یا جزای نقدی در انتظار او باشد.

این مغازه‌دار مدعی شد که تعدادی مغازه در تهران هستند که همه می‌دانند که الکل سرو می‌کنند اما احتمالا به دلیل صاحبان یا مشتری‌های خاصشان هیچ برخوردی با آن‌ها نمی‌شود.

او داستانش را اینطور شروع کرد: اوایل خردادماه، بعد از دو، سه ماه تعطیلی و دقیقا روز امضای تفاهم‌نامه ایونتی برگزار کردیم تا دوباره مشتری‌هایمان برگردند. من با شخصی قرارداد بستم که کارش برگزاری ایونت است. از جزئیات هم خبر نداشتم فقط قرار بود یک دی‌جی بیاید. خیلی شلوغ شد طوریکه نهایتا من خودم ساعت ۹:۳۰ مراسم را جمع کردم.

بعد از اینکه کلا ایونت تمام شد کلانتری آمد و گفت که «چه خبر است؟» نهایتا گفتند «مدرک شناسایی بده و فردا بیا کلانتری». نیم ساعت بعد اماکن به مغازه‌ی ما آمد. ده، پانزده نفره آمده بودند. دنبال الکل بودند. ما هم که چیزی نداشتیم. رفتند اما هشت صبح فهمیدم آمده بودند و پلمب کرده بودند.

چند روزی من دنبال برگه پلمب بودم. برگه‌ی پلمب را به من نمی‌دادند و می‌گفتند برو یک ماه دیگر بیا. بالاخره به هر شکلی بود یک نفر را راضی کردیم توانستیم برگه را بگیریم. بعد دیگر مراحل اداری بود. بعد از ده روز فک پلمب شدیم.

در همین گیر و دار بود که برای من پیامک آمد که در دادسرای امنیت اخلاقی برای من پرونده تشکیل شده و اگر نیازی باشد احضاریه برای من می ‌فرستند.

یک ماه گذشته بود و من اصلا تهران نبودم که ظهر باز آمدند مغازه‌ی ما را زیر و رو کردند. بچه‌های ما را به دیوار چسبانده بودند و جیب‌هایشان را گشته بودند. تمام سوراخ سنبه‌های مغازه را ریخته بودند بیرون و هیچ چیزی پیدا نکرده بودند.

بعد به من زنگ زدند و گفتند ظرف ۴۸ ساعت مدارک صنفی را بفرست و در اینستاگرام هم هرچه پست داری پاک کن. من همان جا هم گفتم که اصلا پست این چنینی نداریم. مدارک را که فرستادم دیگر جواب تلفن من را نداد. اداره اماکن که رفتم هم تقریبا همین حرف را به من زدند و گفتند که پست‌ها و هایلایت‌ها را پاک کنم.

بعد برای من احضاریه آمد. گفته بودند پنج روز فرصت دارم که به دادسرا بروم. آنجا هم تفهیم اتهام کردند. حجم زیادی اسکرین شات و پرونده قطوری جلوی من گذاشتند. تصاویری که اصلا برای صفحه اینستاگرام من نبود. کسانی که به آن ایونت آمده بودند آن عکس‌ها را در صفحات خودشان منتشر کرده بودند.

گفتند اتهامت انتشار محتوای خلاف امنیت و عفت عمومی است، بازداشت هستی و باید وثیقه بگذاری. گفتم آن مبلغ را ندارم. دستبند زدند و مرا به بازداشتگاه بردند. بحث هم شد چون گفتم اصلا این رفتار شما غیرقانونی‌ست. مقدار وثیقه را پایین‌تر آوردند که به شکلی جور کردم. ۲۰۰ میلیون تومان وثیقه گذاشتم.

صاحب مغازه از افراد دیگری که در بازداشتگاه دیده بود نیز گفت: مغازه‌دارهایی مثل من زیاد بودند. ۵، ۶ نفر بودند که دقیقا مشکل من را داشتند. یکی‌شان می‌گفت بخاطر اینکه یکی از مشتری‌هایش در کیفش عرق بوده مغازه‌اش را پلمب کرده‌اند. یک نفر دیگر را به این خاطر گرفته بودند که روی کاغذی مقابل مغازه‌اش خطاب به مسئولان نظام فحش نوشته بودند. به همین دلیل ممکن است پروانه‌ی کسب آن شخص را باطل کنند یعنی آن فرد دیگر نمی‌تواند در حوزه کاسبی کند.

کاسبی که حاضر به گفتگو با انصاف نیوز شده بود در مورد بالا گرفتن این قسم برخوردها در ماه‌های اخیر گفت: قبلا هم پلمب می‌کردند اما نه به این شکل.

من قبل از جنگ ۱۲ روزه هم هفت، هشت روزی بخاطر حجاب پلمب شده بودم اما برخوردشان این شکلی نبود. چند نفر آمده بودند که دوربین جلوی لباسشان بود. فیلم گرفتند و رفتند. بعد به اداره اماکن رفتیم. آنجا هم پرونده درست کرده بودند اما برخوردشان خوب بود. بعد ده روز هم فک پلمب شدیم. یا اخطار می‌دادند یا می‌خواستند که چیزی روی شیشه مغازه بزنیم یا تاکید می‌کردند که کارکنان باید باحجاب باشند ولی به مشتری کاری نداشتند.

این سری هم می‌گفتند به مشتری کاری ندارند ولی می‌گفتند «تو الکل سرو کردی». گفتم آقا مگر سند و مدرکی دارید؟! می‌گفتند از عکس‌ها مشخص است. عکس مگر بوی الکل می‌دهد؟! بعد اصلا آن ایونت اسپانسر نوشیدنی داشت. گفتم اگر گیر هم باشد متوجه اسپانسر نوشیدنی‌ست نه من. فضای مغازه هم طوری نیست که جایی برای رقصیدن یا کار دیگری باشد.

این کاسب توضیح داد که صندلی‌های خارج از این مغازه هم با هماهنگی مدیریت این مجموعه چیده شده‌اند. او در این مورد و در موضوع خیابان سنایی اضافه کرد: قبلا اینقدر مسئله نداشتیم. حتی در شکل خیابان سنایی هم مشکلی نداشتند. اگر مجوز نداشتند می‌آمدند تذکری می‌دادند و به شکل‌هایی حل می‌شد و برای یک ماه می‌رفتند و کاری نداشتند. اما الآن هرجا پاتوق شده باشد دنبال اینند که آنجا را ببندند.

در دادسرای امنیت اخلاقی به مصاحبه‌شونده‌ی انصاف نیوز گفته‌اند که احتمالا جزای نقدی یا بین ۲ تا ۶ سال حبس در انتظار اوست.

این صاحب مغازه از سلیقه‌ای بودن این برخوردها نیز گلایه داشت و می‌گفت که با تعداد خاصی از کافه‌های مشهور که همه می‌دانند سرو مشروبات الکلی و مسائل دیگری دارند هیچ برخوردی نمی‌شود: همه می‌دانند که در کافه … در … مشروبات الکلی سرو می‌شود. تکیلا میدهند. عملا عین کلاب است اما هیچ اتفاقی برایش نمی‌افتد. ادعای او این بود که صاحبان این رستوران‌ها و کافه‌ها و مشتریانشان افراد خاصی هستند و هزینه‌های زیادی برای این برخورد نکردن می‌کنند.

انتهای پیام