یاداشت مهمان _ سجاد اسحاقی مسکونی پژوهشگر مسائل اجتماعی: امروزه که فضای مجازی و فرهنگهای گذرا، با سرعتی بیسابقه در حال بازتعریف ارزشها و شکل دادن به ذهنیتهای نسل جوان هستند، نقش خانواده ها باید از یک ناظر صرف به یک همراه آگاهانه تغییر یابد . در این میان، بحث پوشش و حجاب، نباید تنها از دریچه تکالیف یا محدودیتهای بیرونی نگریسته شود؛ بلکه باید از منظر سلامت روان، استقلال فردی و امنیت اجتماعی به آن نگاه کرد.
بحران نمایش در عصر دیجیتال
بحران نمایش در عصر دیجیتال ما در دورانی زندگی میکنیم که مرز میان بودن و نمایش دادن بهشدت کمرنگ شده است. متأسفانه فرهنگهای نوین رسانهای، تمرکز اصلی را بر جلب توجه ، تبرج و نمایش خود گذاشتهاند. این تغییر الگوی رفتاری، میتواند منجر به اضطرابهای اجتماعی و از دست رفتن آرامش درونی شود؛ چرا که فرد مدام در تلاش است تا خود را برای تأیید نگاههای بیرونی بازسازی کند. در این میان، دختران ما بیش از هر گروه دیگری در معرض این فشار روانی برای نمایش به جای بودن واقعیت خود قرار دارند.
حجاب به مثابه حصار آرامش
اگر حجاب را نه یک محدودیت، بلکه ابزاری برای حفظ امنیت خاطر دختران و خانواده ها و حریم شخصی بدانیم، معنای آن دگرگون میشود. از منظر روانشناسی اجتماعی، داشتن یک مرز مشخص مانند حجاب به دختر قدرت میدهد تا نوعی استقلال روانی و اعتمادبهنفس در مدیریت نگاهها داشته باشد.
حجاب در واقع یک پیام اجتماعی است: » که من حریم خود را محترم میشمارم«. این پیام، تنها یک پوشش نیست، بلکه نوعی سپر حفاظتی است که از برخورد با نگاههای ناخواسته یا رفتارهای نامناسب اجتماعی که میتواند به عزتنفس و سلامت روان آسیب بزند جلوگیری میکند. ما با این رویکرد، در واقع برای فرزندمان یک حصار آرامش ایجاد میکنیم؛ حصاری که به او اجازه میدهد در جامعه حضور داشته باشد، بدون آنکه نگران قضاوتهای آسیبزا یا تداخلهای ناخواسته باشد.
واقعیت تلخ این است وقتی به تجربههای زیسته در جامعه خود مینگریم، شاهد الگوهای تکرار شوندهای هستیم که نشان از آسیبهای ناشی از بیتفاوتی به مرزهای پوششی دارند. در برخی خانوادههایی که با نگاهی صرفاً آزاداندیشانه یا بیتفاوت به اهمیت پوشش برخورد کردهاند، دختران خود را در میان تلاطم …
