خبرگزاری مهر، گروه استانها- سکینه اسمی؛ همزمان با روزهای بازگشت زائران از کربلا، خیابانهای ارومیه رنگ و بوی دیگری به خود گرفت؛ اینجا خبری از گذر از مرز و رسیدن به حرم نیست، اما دلهایی هست که فاصله را به رسم عاشقی کنار زدهاند.
جاماندگان اربعین در شهر قدم به قدم به یاد کاروانی راه افتادند که این روزها در مسیر عشق حسین(ع) است، تا نشان دهند کربلا فقط مقصدی در جغرافیا نیست، گاهی در قلب آدمی برپا میشود که فرصت رسیدن نداشته، اما از قافله دلها جا نمانده است.
عصر سه شنبه همزمان با غروب اربعین حسینی ارومیه حال و هوای دیگری داشت، در روزهای اربعین به مسیر دلدادگی تبدیل شدهاند. پرچمهای سیاه و سرخ، نوای روضه و ذکر یا حسین(ع)، موکبهایی که بساط چای و نذری برپا کردهاند و مردمی که با پای پیاده در مسیر عاشقی قدم میزنند، تصویری از شهری ساختهاند که اگرچه هزاران کیلومتر با کربلا فاصله دارد، اما دلهایش در همان حوالی میتپد.
اینجا راهپیمایی جاماندگان اربعین است؛ روایت مردمانی که به هر دلیل نتوانستند خود را به کربلا برسانند، اما نخواستند اربعین برایشان تنها تماشای تصاویر زائران و شنیدن روایت پیادهروی باشد. آنان مسیر شهر را به نشانی از مسیر نجف تا کربلا پیمودهاند؛ نه برای رسیدن به یک نقطه جغرافیایی، بلکه برای نزدیک شدن به مفهومی که قرنهاست نام حسین(ع) با آن گره خورده است.
در میان جمعیت، پیر و جوان کنار یکدیگر قدم برمیدارند؛ کودکی پرچم کوچکی در دست گرفته، مادری نام حسین(ع) را زیر لب زمزمه میکند و پیرمردی آرام و بیصدا مسیر را طی میکند. هرکس روایت خودش را از این راه دارد؛ یکی جامانده از سفر، دیگری ناتوان از رفتن، و آن دیگری شاید مسافر کربلا در سالهای گذشته؛ اما همه در یک نقطه به هم رسیدهاند؛ دلشان را به حسین(ع) سپردهاند.
امروز ارومیه روایت دیگری از اربعین را به تصویر کشید،روایت کسانی که نتوانستند راهی کربلا شوند، اما راه عشق را رها نکردند. خیابانهای شهر پر شده از «یا حسین»هایی که از سینه جاماندگان بلند میشود و به آسمان میرود؛ انگار هر قدم، حرفی ناگفته با سیدالشهداست و هر نفس، زمزمهای برای رسیدن به کاروانی که جسمشان از آن جا مانده، اما دلشان همچنان همراه آن است.
به نیابت از رهبر …
