خبرگزاری مهر- گروه هنر- علی حیدری؛ نمایش «آتشسوزیها» به نویسندگی وجدی معود و کارگردانی مرتضی میرمنتظمی در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه است. نمایشی که پس از مدتی نسبتا طولانی موفق به فروش کل ظرفیت این سالن ۵۷۹ نفری شده است و برای اولینبار محمدرضا خاکی مجوز اجرای این نمایشنامه را برای اجرای عمومی صادر کرد تا مخاطبان تئاتر ایران بتوانند محبوبترین و شاید مهمترین اثر معود را با ترجمه خاکی روی صحنه ببینند. میرمنتظمی پیش از این نمایش «مالی سوئینی» را در تالار وحدت به صحنه برد و مخاطبانی که اثری از میرمنتظمی دیده باشند، میتوانند درک نسبتا درخوری از شیوه کارگردانی وی به دست بیاورند و دریابند که آثار میرمنتظمی دارای چه مولفههایی است که به شکلگیری امضای او در تئاتر منجر شده است؛ طراحی صحنه مینیمال و کاربردی، بافت موسیقایی نمایش، میزانسنهای تفکیک شده و موارد دیگر، کارگردانی میرمنتظمی را شکل میدهد.
در ادامه مروری داریم بر اجرای «آتشسوزیها» و به این نکته می پردازیم که کارگردان به چه مولفههایی در زمینه متن و کارگردانی این اثر نمایشی توجه داشته است.
بهرهگیری از شیوه اجرایی مدرن؛ درامنویسی که به سینما ادای دین کرده است
چیزی که در متن معود بسیار مشخص است، دلبستگی او به سینماست، زیرا به هنگام خوانش نمایشنامه احساس میکنیم در حال خواندن چیزی مابین فیلمنامه و نمایشنامه هستیم. نوع تفکیک صحنهها در متن برای هر کارگردانی میتواند مسئله و چالش باشد، زیرا بدون درک صحیح از نوع نگرش اجرایی نویسنده به متن، امکان اجرای آن به شکل مطلوب ممکن نیست. این موضوع از خصایص دراممدرن است که متن پیوسته به اجرا وابسته است و گویی ترجمان متن در فضای اجرا معنا پیدا میکند و مخاطب صرفا با خوانش متن به درونمایه و تاثیر اجرایی اثر به میزان مکفی نمیرسد. اجرا، گواهی بر صرف زمان طولانی تحلیل متن معود توسط میرمنتظمی است و او کوشیده است که علاوه بر روان بودن روایت در اجرا و نمادزده نشدن اثر، از لحاظ کارگردانی تنوع بصری و میزانسنی را نیز شاهد باشیم. انتخاب فاصله در ارتباط میان کاراکترها رویکردی کاملا درست است، زیرا در متن معود هیچکس تا انتها به جهان نوال مروان (شخصیت اصلی) نزدیک نشده و نمیشود و این امر در شکلگیری میزانسن حتی اگر توسط مخاطب فهم نشود، تاثیر …
