به گزارش خبرنگار مهر، گسترش شرکتهای پیمانکاری تأمین نیرو در سالهای گذشته، فقط شکل قرارداد کار را تغییر نداده است؛ بلکه به یکی از سازوکارهای گسترش «فقر شاغلان» تبدیل شده است. کارگرانی که در محل کارفرمای اصلی و زیر نظر مدیران همان مجموعه کار میکنند، اما بهدلیل قراردادهای غیرمستقیم، ناامنی شغلی، تفاوت مزدی و حذف بخشی از مزایا، با وجود اشتغال تماموقت نیز قادر به تأمین هزینههای اولیه زندگی نیستند. این بخشی از گفتگو خبرنگار مهر با سمیه گلپور، فعال کارگری است. به گفته وی پرداخت مستقیم حقوق، بدون برقراری رابطه مستقیم کاری، تنها تغییر مسیر پول است و نه پایان واسطهگری.
چرا ساماندهی نیروهای شرکتی را باید فراتر از یک موضوع اداری یا استخدامی دید؟
امروز بخشی از بحران بازار کار، گسترش پدیدهای به نام «شاغلان فقیر» است؛ کسانی که درآمد و امنیت شغلیشان پایین بوده و از چرخه فقر خارج نمیشوند. شرکتهای واسطه یکی از سازوکارهای اصلی بازتولید این وضعیت هستندمسئله نیروهای شرکتی در واقع با زندگی میلیونها خانوار کارگری گره خورده است. وقتی درباره شرکتهای واسطه صحبت میکنیم، فقط درباره این حرف نمیزنیم که حقوق از حساب چه نهادی پرداخت شود یا قرارداد روی سربرگ کدام شرکت باشد؛ درباره این صحبت میکنیم که چرا یک کارگر با وجود کار تماموقت، همچنان توان تأمین مسکن، درمان، آموزش فرزندان و حداقل رفاه خانوار را ندارد.
امروز بخشی از بحران بازار کار ایران، گسترش پدیدهای به نام «شاغلان فقیر» است؛ یعنی کسانی که شاغل هستند، اما درآمد و امنیت شغلیشان آنقدر پایین است که از چرخه فقر خارج نمیشوند.
شرکتهای واسطه یکی از سازوکارهای اصلی بازتولید این وضعیت هستند، چون کارگر را از کارفرمای واقعی جدا میکنند و قدرت او را برای مطالبه مزد، مزایا، امنیت شغلی و حقوق قانونی کاهش میدهند.
تداوم فقر با مدیریت واسطهای
شرکت واسطه چگونه به فقر شاغلان دامن میزند، در این باره توضیح بیشتری ارائه میدهید؟
سازوکار آن روشن است. یک دستگاه یا بنگاه به نیروی انسانی دائمی نیاز دارد؛ نیرویی که هر روز کار میکند، وظیفه مشخص دارد، از مدیران آن مجموعه دستور میگیرد و بخش مهمی از چرخه خدمت یا تولید را پیش میبرد؛ اما به جای اینکه با او رابطه مستقیم کاری برقرار شود، …
