به گزارش خبرنگار خبرگزاری مهر، در روایتهای مربوط به بحران، معمولاً نخستین پرسش این است که چه چیزی تخریب شده است؛ چند خانه آسیب دیدهاند، چند نفر مجبور به ترک محل زندگی خود شدهاند و چه میزان خسارت به بار آمده است.
اما یک پرسش مهم دیگر هم وجود دارد: بعد از اینکه خانه آسیب دید، با انسانهایی که در آن زندگی میکردند چه کردیم؟
این پرسش، ما را از «مدیریت خسارت» به سمت «مراقبت از انسان آسیبدیده» میبرد.
یکی از خانوادههایی که خانهشان در جریان انفجار آسیب دیده بود، پس از حادثه در یکی از هتلهایی که برای اسکان افراد آسیبدیده و خانوادههایی که امکان ماندن در خانههایشان را نداشتند در نظر گرفته شده بود، مستقر شدند.
در نگاه اول، ممکن است اسکان در هتل صرفاً یک اقدام اجرایی برای حل مسئله بیخانمانی موقت به نظر برسد. اما وقتی جزئیات تجربه این خانواده را میشنویم، تصویر کاملتری شکل میگیرد.
برای خانواده غذا و پذیرایی فراهم بود. کودکان امکان بازی داشتند. مربیانی برای مراقبت از کودکان حضور داشتند. افرادی از میان درمانگران داوطلب با افراد آسیبدیده گفتوگو میکردند. خانوادههایی که تجربهای مشابه داشتند، در کنار یکدیگر قرار گرفته بودند و امکان تعامل و ارتباط با یکدیگر داشتند.
و در میان همه این موارد، یک اتفاق کوچک اما بسیار معنادار وجود داشت. مادر خانواده برای انجام تصویربرداری از کمرش نیاز داشت به بیمارستان برود. برای انتقال او آمبولانس هماهنگ شد؛ او به بیمارستان رفت، تصویربرداری انجام شد و به هتل بازگشت. در تمام این مدت، کودک او در هتل و تحت مراقبت مربیان باقی ماند.
این اتفاق در نگاه اول ممکن است فقط یک هماهنگی اداری به نظر برسد.اما از منظر اخلاق مراقبت، معنای عمیقتری دارد.
اخلاق مراقبت، که در آثار متفکرانی مانند کارول گیلیگان و نل نادینگز بسط یافته است، توجه ما را از انسانِ کاملاً مستقل و خودبسنده به انسانی معطوف میکند که در تمام مراحل زندگی به دیگران وابسته است و در موقعیتهای بحرانی، این وابستگی آشکارتر میشود.
از این منظر، مراقبت فقط «خوب بودن با دیگران» نیست.
مراقبت یعنی دیدن نیاز، پذیرفتن مسئولیت، فراهم کردن پاسخ مناسب و اطمینان از اینکه آن پاسخ واقعاً به نیاز فرد کمک کرده است. این نگاه …
