به گزارش خبرنگار خبرگزاری مهر، تالاب انزلی، این گوهر کمنظیر تنوع زیستی ایران و یکی از مهمترین زیستبومهای تالابی غرب آسیا، پس از سالها خفقان ناشی از آلودگیهای بیامان شهری و صنعتی، هجوم گونههای مهاجم گیاهی، کاهش تراز آب دریای خزر، رسوبگذاری مزمن و کاهش ماندگاری آب، این روزها با اجرای مجموعهای از طرحهای کلان مدیریت آب، توسعه زیرساختهای فاضلاب، پاکسازی گسترده پهنههای آبی و تخصیص اعتبارات جدید، حالا با امیدهای تازهای برای احیا روبرو شده است. امیدهایی که نهتنها در اظهارات مسئولان، بلکه در چهره صیادانی که دوباره به قایقهایشان دل بستهاند و در سکوت مرغابیهایی که به نیزارهای پاکشده بازگشتهاند، دیده میشود.
تالابی که روزگاری مهد زیستبوم بود و سالها در محاصره مرگ خاموش
تالاب انزلی با وسعتی بالغ بر ۲۰ هزار هکتار، نهتنها یکی از ارزشمندترین ذخیرهگاههای زیستکره در ایران، بلکه در سطح بینالمللی نیز به عنوان یک تالاب ثبتشده در کنوانسیون رامسر، نقشی بیبدیل در حفظ تنوع زیستی، تنظیم چرخه آب، تصفیه طبیعی آبهای سطحی و فراهمآوری زیستگاه امن برای صدها گونه آبزی، پرنده مهاجر و گیاهان بومی ایفا میکند. معیشت دهها هزار نفر از ساکنان منطقه، از صیادان سنتی گرفته تا کشاورزان حاشیهنشین و فعالان صنعت گردشگری، همواره به سلامت این اکوسیستم گره خورده است.
با این حال، این زیستبوم شگفتانگیز طی پنج دهه اخیر، درگیر یک بحران چندلایه شده است. ورود روزانه هزاران مترمکعب فاضلاب تصفیهنشده شهری، پسابهای صنعتی، عدم اجرای طرحهای آبخیزداری در بالادست، کاهش شدید عمق آب بر اثر رسوبگذاری، گسترش بیرویه گیاهان مهاجمی چون آزولا و سنبلآبی، دستاندازیهای بیضابطه به حریم و بستر تالاب، و در کنار همه اینها، کاهش تراز آب دریای خزر که به گفته کارشناسان، اختلاف تراز میان تالاب و دریا را به حدی رسانده که بخشی از آب تالاب بهصورت ثقلی به سمت دریا تخلیه و ماندگاری آب در برخی نقاط به شدت کاهش یافته است. این انبوه مشکلات، ادامه حیات را برای این میراث طبیعی به شدت دشوار کرده و بارها زنگ خطر مرگ تدریجی تالاب را به صدا درآورده بود.
سنبل آبی و آزولا؛ مهمانانی که مهمانی را به کام مرگ بردند
در میان تهدیدات متعدد، شاید هولناکترین و چشمیترین آنها، …
