خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زهرا اسکندری: در مرداد ۱۳۵۸، پاوه به یکی از بحرانیترین نقاط کشور تبدیل شد؛ شهری در دل ارتفاعات کرمانشاه که در روزهایی کوتاه، صحنه محاصره، درگیری، سقوط مواضع، شهادت نیروهای نظامی و پاسداران و مقاومت گروهی اندک در برابر مهاجمان مسلح شد. حوادث پاوه تنها یک درگیری محلی نبود؛ بحرانی بود که با گسترش دامنه خود، امنیت بخشهایی از کردستان را تحت تأثیر قرار داد و سرانجام با فرمان مستقیم امام خمینی برای اعزام نیروهای ارتش، ژاندارمری و سپاه به نقطه عطفی در تحولات نخستین ماههای پس از پیروزی انقلاب تبدیل شد.
روایت پاوه از جایی آغاز میشود که گروههای مسلح مخالف نظام تازهتأسیس جمهوری اسلامی، در پی گسترش نفوذ خود در مناطق کردنشین بودند. در این میان، حزب دموکرات کردستان که پیش از آن نیز در حمله به برخی پادگانها و مراکز نظامی و سپاه نقش داشت، پاوه را یکی از اهداف مهم خود قرار داد. همراهی نیروهایی از کومله، سازمان چریکهای فدایی خلق و برخی گروههای مسلح دیگر، بر پیچیدگی شرایط افزوده بود. مهاجمان با در اختیار داشتن سلاحهای سبک و نیمهسنگین و تجهیزاتی که از برخی مراکز نظامی به دست آورده بودند، خود را برای عملیاتی آماده میکردند که هدف آن، تصرف پاوه و تثبیت موقعیت نیروهای مسلح مخالف در منطقه بود.
شهری در آستانه محاصره
در چهاردهم مرداد ۱۳۵۸، گروههایی از روستاهای اطراف پاوه برای حمله به شهر آماده شدند. بر اساس روایتهای موجود، کمیتهای ۱۲ نفره در قوریقلعه فرماندهی عملیات را بر عهده داشت و نیروهایی از گروههای مختلف مسلح در این حرکت حضور داشتند.
هدف مهاجمان فقط ورود به پاوه نبود. تصرف شهر میتوانست موقعیت آنان را در منطقه تقویت کند و راه را برای گسترش دامنه نفوذشان هموار سازد. از همین رو، پاوه در محاسبات آنان یک نقطه عطف به شمار میرفت و حتی پیشبینی میشد که شهر در مدت کوتاهی سقوط کند.
در بیستوچهارم مرداد، حرکت نیروهای مهاجم به سوی پاوه آغاز شد. نخستین گام، ایجاد اختلال در ارتباط شهر با مرکز استان بود. منطقه قزانچی در مسیر کرمانشاه، کامیاران و پاوه ناامن شد و ارتباط زمینی شهر با کرمانشاه در معرض تهدید قرار گرفت. همزمان، ارتباطات مخابراتی پاوه نیز قطع شد و شهر عملاً در شرایطی قرار گرفت که امکان دریافت …
