به گزارش خبرنگار مهر، آشپزی صرفاً یک مهارت یا روشی برای تهیه غذا نیست، بلکه در شیوههای زندگی هر جامعه، ذائقه، حافظه و سنتهای آن نیز بازتاب پیدا میکند. در پشت سبک، شیوه و روشهای آشپزی هر جامعه، مجموعهای از مفاهیم و عناصر شکل گرفته است که میتواند بخشی از ویژگیهای یک جامعه را نشان دهد. از همین جهت، آشپزی یکی از راههایی است که از طریق آن میتوان فرهنگ و ارزشهای یک جامعه را منتقل کرد. یکی از نمونههای این پیوند میان آشپزی و فرهنگ را میتوان در روایتهای مربوط به سبک آشپزی فرانسوی دنبال کرد. فیلم سینمایی «آشپزباشی» با بازی لویی دو فونس، یکی از نمونههایی است که به روایت موضوع آشپزی و تقابل میان آشپزی سنتی و غذای صنعتی پرداخته است؛ روایتی که در آن آشپزی سنتی فرانسه بهعنوان بخشی از یک سنت فرهنگی و شیوه انتقال آن به نسل بعد است. همین موضوع، انتقال فرهنگ از طریق آشپزی و مکتبهای آشپزی را میتوان در کتاب «مستطاب آشپزی؛ از سیر تا پیاز» نوشته نجف دریابندری دید. کتابی که در کنار ارائه دستورهای آشپزی، به معرفی و بررسی مکتبهای مختلف آشپزی، از جمله مکتب فرانسوی میپردازد و به آشپزی به عنوان سبک و سنتی در فرهنگهای مختلف بررسی میکند. در ادامه این گزارش با نگاهی به فیلم «آشپزباشی» و بررسی کتاب «مستطاب آشپزی؛ از سیر تا پیاز»، به این موضوع خواهیم پرداخت که یک سبک و مکتب آشپزی چطور میتواند از ارائه صرف تهیه و مصرف غذا فراتر رود و به یکی از راههای بازنمایی و انتقال فرهنگ و هویت یک جامعه تبدیل شود.
روایتی از تقابل دو نگاه آشپزی در قاب سینما
در فیلم سینمایی «آشپزباشی»، آشپزی به یک محور رقابت تبدیل شده است شارل دوشمن، نقش اصلی این فیلم، منتقد و مدیر راهنمای معتبر رستوران ها است که تلاش می کند جایگاه خود و سنتی را که به آن تعلق دارد حفظ کند. از طرفی دیگر، ژاک تریکاتل، مدیر مجموعه ای از غذاها و رستوران های صنعتی قرار دارد که به تولید غذا به صورت صنعتی و در مقیاس بالا می پردازد. تقابل این دو نقش به تفاوت میان دو نگاه می پردازد؛ از یک طرف شیوهای از آشپزی که بر مهارت، کیفیت، مواد اولیه و سنت های آشپزی تاکید دارد و از طرف دیگر غذایی که به روش صنعتی تولید می شود. فیلم با تقابل بین این دو نقش با تفکرها و دیدگاههای متفاوتشان نشان میدهد که آشپزی. میتواند …
