خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زهرا اسکندری: روز صنعت دفاعی را میتوان از پشت ویترین نمایشگاهها دید؛ از موشکهایی که در صف ایستادهاند، پهپادهایی که از فراز آسمان گذشتهاند، رادارهایی که قرار است آسمان ایران را امنتر کنند و سامانههایی که حاصل سالها تلاش متخصصان این سرزمیناند. اما پشت این تجهیزات، روایت دیگری جریان دارد؛ روایت انسانهایی که نامشان کمتر شنیده میشود و گاهی تنها زمانی به صدر اخبار میآیند که دیگر در میان ما نیستند.
یکی از این نامها «مهسا طاهری» است؛ دختر جوان اراکی، دانشآموخته شیمی و نخبهای که مسیر علمیاش از دانشگاه اراک آغاز شد و تا دکترای شیمیفیزیک کوانتوم در دانشگاه تربیت مدرس ادامه پیدا کرد. او پس از پایان تحصیلاتش وارد پروژههای موشکی شد؛ مسیری که دانش دانشگاهی را به یکی از راهبردیترین حوزههای کشور پیوند میزد و در نهایت، زندگیاش را نیز در همان مسیر به نقطه پایان رساند.
نام «مهسا» اما پیش از آن نیز در حافظه عمومی ایرانیان ثبت شده بود؛ نامی که پس از مرگ مهسا امینی در شهریور ۱۴۰۱، به یکی از پرتکرارترین واژهها در رسانههای داخلی و خارجی تبدیل شد. یک نام، دو زن، دو سرنوشت و دو روایت؛ یکی که نامش به سرعت جهانی شد و دیگری که در سکوت آزمایشگاهها و پروژههای دفاعی، برای ایران کار کرد و سرانجام در حمله دشمن به شهادت رسید.
همین تشابه اسمی، در روز صنعت دفاعی فرصتی است برای بازخوانی روایت دیگری از «مهسا»؛ روایتی درباره دانشمندانی که پشت دستاوردهای دفاعی ایران ایستادهاند و گاه حتی جامعهای که از نتیجه کارشان استفاده میکند، نام آنها را نمیداند.
وقتی «شیمی» از آزمایشگاه به موشک رسید
مهسا طاهری متولد ۱۳۷۲ در اراک بود. مسیر دانشگاهی او از رشته شیمی محض در دانشگاه اراک آغاز شد؛ مسیری که بعدها با تحصیل در مقطع دکتری شیمیفیزیک کوانتوم در دانشگاه تربیت مدرس ادامه پیدا کرد.
برای بسیاری، شیمی شاید تصویری از آزمایشگاه، لولههای آزمایش، مواد شیمیایی و فرمولهای پیچیده باشد؛ اما در صنعت دفاعی، دانش شیمی میتواند به حوزههایی برسد که مستقیماً با امنیت و قدرت بازدارندگی یک کشور ارتباط دارند. مواد مورد استفاده در بدنه و پوشش تجهیزات، سوختها، ترکیبات ویژه، مواد مقاوم در برابر حرارت و فناوریهای مربوط …
