نقد روان‌کاوی عامه‌پسند در ستاره شناس؛ وقتی برای هرمسئله نامی ساخته‌ای

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها - کوروش دیباج: نمایش ستاره شناس نوشته دیدیه ون کولارت، به کارگردانی میثم کیان از جمله آثاری است که در ظاهر با یک موقعیت آشنا یعنی حضور شخصیت‌ها در فضای مشاوره و روان‌کاوی آغاز می‌شود، اما در ادامه تلاش می‌کند نسبت پیچیده انسان با خود، دیگری، خاطره و مفهوم رابطه را در ساختاری فراتر از یک روایت خطی دنبال کند. این اثر، نهمین تجربه رسمی و عمومی کیان در اصفهان است؛ کارگردانی که در آثار پیشین خود نیز پیگیر مجموعه‌ای از مضامین مرتبط با نسبت انسان با خویشتن و جهان پیرامون بوده است.

کیان در ستاره شناس تلاش کرده است از تحمیل یک عنوان سبکی از پیش تعیین‌شده به اثر پرهیز کند و فرم اجرایی را از دل مواجهه با متن شکل دهد. به گفته وی، سیالیت خاطره، بازی بدن، موسیقی، نور، طراحی صحنه، بداهه‌پردازی و شکستن روایت خطی، بخشی از ابزارهایی هستند که در فرآیند اجرا برای ساخت جهان اثر مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

در این گفتگو، میثم کیان درباره نسبت ستاره شناس با آثار پیشین خود، فرآیند شکل‌گیری شخصیت‌ها، سیالیت خاطره، مرز تئاتر و روان‌کاوی، جایگاه متن دیدیه ون کولارت در شکل‌گیری فرم اجرا، مسئله انسان مدرن و روابط او و همچنین چالش‌های تولید و اجرای تئاتر در اصفهان سخن گفته است. میثم کیان، کارگردان نمایش «ستاره شناس»

ستاره شناس نهمین اجرای رسمی و عمومی شما در اصفهان است. اگر بخواهیم از نقطه آغاز صحبت کنیم، این نمایش در ادامه چه مسیری از دغدغه‌های شما شکل گرفته و مضمون مرکزی آن را چگونه تعریف می‌کنید؟

ستاره شناس نهمین کاری است که به صورت رسمی و عمومی در اصفهان اجرا می‌کنم. من معمولاً در کارهایم تلاش می‌کنم روی یک مضمون تمرکز داشته باشم. برای نمونه، در سه کاری که پیش از این داشتم، یعنی مالی سوینی، شاید نجات یابیم و باران ساز، ارتباط انسان با طبیعت، هم طبیعت درونی انسان و هم طبیعت پیرامون او، یکی از محورهای مشترک بود.

در ستاره شناس طیف دیگری از دغدغه‌ها برای من باز شده است. رابطه و عدم رابطه، خودشناسی در جریان رابطه و خودکاوی از جمله مسائلی هستند که در این اثر مورد توجه قرار گرفته‌اند. فضای نمایش نیز در اتاق مشاور یا روان‌کاو شکل می‌گیرد، اما نمی‌توان اثر را صرفاً به روان‌کاوی یا خودشناسی محدود کرد؛ ستاره شناس مضمونی …