به گزارش خبرنگار مهر، فیلم سینمایی «لباس شخصی» به کارگردانی و نویسندگی امیرعباس ربیعی، محصول سال ۱۳۹۸، پس از حدود هفت سال سرانجام راهی پرده سینماها شده است. این فیلم که نخستین تجربه بلند سینمایی ربیعی محسوب میشود، در قالب یک تریلر سیاسی و جاسوسی، سراغ یکی از پروندههای امنیتی سالهای ابتدایی پس از انقلاب رفته و فعالیت حزب توده و مسئله نفوذ را دستمایه روایت خود قرار داده است.
داستان فیلم در فضایی پرتنش و امنیتی شکل میگیرد و ۲ خط اصلی را دنبال میکند؛ از یک سو فعالیتهای نورالدین کیانوری دبیر حزب توده و از سوی دیگر تلاش نیروهای امنیتی برای شناسایی جاسوسی با نام مستعار «آرش» که در سطوح بالای نظامی نفوذ کرده است. همین بخش دوم، مهمترین عامل پیشبرنده داستان است و فیلم تلاش میکند تا مدت زیادی هویت فرد نفوذی را از مخاطب پنهان نگه دارد.
«لباس شخصی» بیش از هر چیز بر پایه ایجاد معما و تعلیق پیش میرود. مخاطب از همان ابتدا میداند که در میان شخصیتهای داستان فردی وجود دارد که اطلاعات را منتقل میکند، اما نمیداند این فرد چه کسی است. فیلمساز نیز با ارائه تدریجی اطلاعات، تفتیشها، عملیاتهای امنیتی و برخی خردهپیرنگها تلاش میکند تماشاگر را در موقعیت حدس و گمان قرار دهد.
با این حال فیلم در استفاده از تمام ظرفیتهای ژانر جاسوسی چندان موفق نیست. در چنین آثاری، ضدقهرمان معمولا باید حضوری محسوس داشته باشد تا مخاطب احساس کند قهرمان و دشمن در یک بازی اطلاعاتی پیچیده مقابل یکدیگر قرار گرفتهاند. در «لباس شخصی» …
