خبرگزاری مهر - گروه استانها: راهآهن کرمانشاه ـ خسروی سالهاست در صدر فهرست پروژههای کلان، راهبردی و تحولآفرین غرب کشور قرار دارد؛ اَبَرپروژهای که هر بار با پیش کشیدن مباحثی چون توسعه زیرساختهای حملونقل ترانزیتی، ارتقای حجم مبادلات تجاری میان ایران و عراق، شکوفایی اقتصاد مرزی و یا تسهیل و ایمنسازی سفر میلیونها زائر عتبات عالیات، دوباره نام آن بر سر زبانها میافتد. با این حال، قطار این مسیر حیاتی همچنان در ایستگاه وعدههای پیدرپی و تأخیر در تخصیص اعتبارات متوقف مانده است. این طرح ملی که از ابتدا قرار بود کرمانشاه را از یک ایستگاه پایانی و بنبست در شبکه ریلی کشور، به دروازهای طلایی برای ورود ایران به کریدورهای ترانزیتی بینالمللی تبدیل کند، پس از گذشت سالها همچنان چشمانتظار تزریق مستمر منابع مالی و اتخاذ تصمیمهای قاطع و شجاعانه برای عبور از مرز و رسیدن به نقطه صفر خسروی است.
واقعیت امر این است که راهآهن کرمانشاه ـ خسروی صرفاً یک پروژه عمرانی معمول برای اتصال چند شهر به شبکه ریلی کشور نیست؛ بلکه این خط، شریان اصلی و بخش جداییناپذیر از یک کریدور پهناور است که میتواند جمهوری اسلامی ایران را از کوتاهترین مسیر غرب کشور به عراق و در امتداد آن، به بازارهای بکر و مسیرهای ارتباطی استراتژیک منطقه متصل نماید. اهمیت بیبدیل این پروژه زمانی بیش از پیش آشکار میشود که بدانیم استان کرمانشاه در مجاورت مرزهای بسیار مهم و فعال تجاری و مسافری با کشور عراق قرار دارد و مرز تاریخی خسروی نیز بهعنوان یکی از قدیمیترین، اصیلترین و مجهزترین گذرگاههای رسمی میان دو کشور، کمترین فاصله را با بغداد و شهرهای کلیدی و زیارتی عراق داراست. به همین دلیل، تکمیل و بهرهبرداری از این خط ریلی میتواند بهطور همزمان چندین هدف کلان اقتصادی، تجاری، مسافری، زیارتی و حتی ژئوپلیتیکی را برای کشور محقق سازد.
ایده بلندپروازانه اتصال ریلی ایران به عراق از مسیر کرمانشاه و خسروی البته موضوع و رویای تازهای نیست. ریشه تاریخی این طرح به توافقات صورتگرفته در سال ۱۳۵۵ میان دولتهای وقت ایران و عراق بازمیگردد؛ توافقنامهای که در آن، احداث کریدور ریلی اراک ـ کرمانشاه ـ خسروی ـ بغداد با دقت پیشبینی شده بود. اما وقوع جنگ تحمیلی هشتساله و تحولات پرشتاب سیاسی و امنیتی منطقه، …
