خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، مائده سادات مرویان حسینی: شاهنامه فردوسی فقط یک اثر مهم ادبی نیست؛ مجموعهای از داستانها و شخصیتهایی است که بخش مهمی از فرهنگ و ادبیات ایران را شکل دادهاند. داستانهایی مانند رستم، سیاوش و اسفندیار و روایت نبردهای ایران و توران، همچنان برای مخاطبان جذاب هستند و ظرفیت زیادی برای بازخوانی و روایت در قالبهای مختلف دارند. همین ویژگی باعث شده است که شاهنامه، علاوه بر جایگاه ادبی خود، همواره مورد توجه رهبر شهید قرار بگیرد.
ایشان شاهنامه را فقط مجموعهای از داستانهای حماسی نمیدانستند، بلکه در داستانها و شخصیتهای آن ظرفیتهایی برای روایت مفاهیم اخلاقی، انسانی و دینی میدیدند. در داستانهای شاهنامه مفاهیمی مانند عدالتخواهی، حقطلبی، آزادی، وفاداری، ایثار و ایستادگی در برابر ظلم دیده میشود. بسیاری از نبردهای شاهنامه نیز صرفاً یک جنگ نظامی نیستند و میتوان آنها را در مفاهیمی همچون تقابل خیر و شر و حق و باطل و ایستادگی در برابر ظلم بررسی کرد.
رهبر شهید، در دیدار جمعی از اعضای انجمن قلم نیز درباره این تقابل حق و باطل و مجاهدت در راه حق فرمودند: «یک جریانِ گاهی باریک و پنهان و گاهی وسیع، از روح توحید، توکّل، اعتماد به خدا و اعتماد به حق و مجاهدت در راه حق در سرتاسر شاهنامه جاری است». توجه به این مفاهیم در شاهنامه، تنها به خواندن و بازخوانی این اثر محدود نمیشود و داستانها و شخصیتهای آن میتوانند در قالبهای مختلف فرهنگی و هنری نیز روایت شوند.
ایشان نیز در دیدار با جمعی از کارگردانان سینما و تلویزیون، به ظرفیت داستانسرایی در ادبیات ایران و بهویژه آثار فردوسی و مولوی اشاره کرده و فرمودند: «روح داستانسرایی در ایران ضعیف نیست؛ دلیلش هم داستانهای فردوسی و مولوی است». این نگاه نشان میدهد که شاهنامه میتواند علاوه بر جایگاه ادبی خود، منبعی برای خلق و تولید صنایع فرهنگی جدید باشد. در سالهای اخیر، نمونههایی از استفاده از این ظرفیت در محصولات فرهنگی دیده شده است. یکی از نمونههای این تلاش، بازی رومیزی «جان سیاوش» است؛ اثری که گروه «ویرگیم» با اقتباس از داستان سیاوش در شاهنامه طراحی کرده و تلاش کرده تا شخصیتها، روایت و نبردهای این داستان را در قالب یک بازی نقش مخفی گروهی به مخاطبان ارائه …
