خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زهرا اسکندری: نام عباس بابایی تنها با پرواز، عملیاتهای هوایی و فرماندهی در دفاع مقدس گره نخورده است؛ او در حافظه فرماندهان و همرزمانش، بیش از هر چیز به اخلاق، اخلاص و قدرت نفوذ در دل انسانها شناخته میشود. شاید به همین دلیل است که رهبر شهید معظم انقلاب، هنگام روایت خاطرات خود از این فرمانده شهید، پیش از آنکه از مهارتهای نظامی او سخن بگوید، از تواناییاش در ساختن انسانها یاد میکند؛ فرماندهای که توانست یکی از پرچالشترین پایگاههای نیروی هوایی را متحول کند و دل مخالفان را نیز به دست آورد.
گاهی بزرگی یک فرمانده نه در تعداد عملیاتهایی که طراحی کرده، بلکه در انسانهایی است که تربیت کرده است. روایت رهبر شهید معظم انقلاب از شهید عباس بابایی نیز از همین نقطه آغاز میشود؛ از فرماندهای که پیش از مدیریت تجهیزات و هواپیماها، دل نیروهایش را به دست آورده بود.
شهید حضرت آیتالله خامنهای در یکی از دیدارهای خود با خانواده شهید بابایی، خاطرهای از سال ۱۳۶۱ نقل میکند؛ زمانی که عباس بابایی با درجه سرگردی برای فرماندهی پایگاه هشتم شکاری اصفهان انتخاب شد؛ تصمیمی که به گفته ایشان، بسیاری نسبت به موفقیت آن تردید داشتند.
رهبر شهید انقلاب گفته بودند: «سال ۶۱ شهید بابایی را گذاشتیم فرمانده پایگاه هشتم شکاری اصفهان. درجه این جوان حزباللّهی سرگردی بود، که او را به سرهنگ تمامی ارتقاء دادیم. آنوقت آخرین درجه ما سرهنگ تمامی بود. مرحوم بابایی سرش را میتراشید و ریش میگذاشت. بنا بود او این پایگاه را اداره کند. کار سختی بود. دل همه میلرزید؛ دل خود من هم که اصرار داشتم، میلرزید، که آیا میتواند؟ اما توانست.»
این «توانستن» تنها به مدیریت یک مجموعه نظامی محدود نبود. پایگاه هشتم شکاری اصفهان در آن روزها شرایط پیچیدهای را پشت سر میگذاشت؛ اختلافهای داخلی، نفوذ عناصر ناسازگار و فضای متشنج، اداره آن را برای هر فرماندهای دشوار کرده بود. با این حال، بابایی به جای برخوردهای تند و حذف نیروها، مسیر دیگری را برگزید؛ مسیر گفتوگو، رفاقت و اعتمادسازی.
رهبر شهید انقلاب در ادامه خاطرهای نقل میکنند که شاید بیش از هر روایت دیگری، شخصیت شهید بابایی را توصیف کند. یکی از خلبانانی که در ابتدای انقلاب با نظام همراهی نداشت، …
