استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از اصفهان،برای درک هویت اصیل اصفهان، باید از میدانهای شلوغ و خیابانهای پرتردد فاصله گرفت و پا به محلههای کهن و کوچهپسکوچههای پیچدرپیچ نهاد؛ جایی که پشت دیوارهای بلند کاهگلی، گنجینههایی از تاریخ و هنر ایرانی آرام گرفتهاند.
خانه تاریخی شیخالاسلام، واقع در بافت قدیمی شهر و در حوالی خیابان عبدالرزاق، یکی از همان بناهایی است که به محض عبور از آستانهاش، انسان را از هیاهوی جهان امروز جدا کرده و به روزگار پایتختی صفویان پیوند میزند.
کوچهای که بنا در آن واقع شده، سنگفرش و آرام است. نمای بیرونی خانه، مانند سنت دیرین معماری درونگرای ایرانی، بسیار متواضع، خشتین و عاری از هرگونه تجمل خودنمایانه به نظر میرسد. در چوبی و دوکوبهای عمارت با گلمیخهای آهنی آراسته شده است. با گشوده شدن در و گذر از هشتی تاریک و دالان زاویهدار ورودی - که در گذشته برای حفظ حریم خصوصی خانه تعبیه شده بود - ناگهان پرده از عظمتی کاخمانند برداشته میشود. چشمانداز حیاط وسیع و مستطیلشکل عمارت، نخستین تصویری است که نگاه هر بینندهای را مبهوت میسازد؛ حوضی طویل و فیروزهای در میانه حیاط کشیده شده که انعکاس آسمان و ستونهای چوبی ایوان را در خود جای داده، و باغچههای قرینه با درختان دیرپای انار و گلدانهای شمعدانی، طراوت روحبخشی به فضا بخشیدهاند.
شاخصترین بخش عمارت که در همان بدو ورود خودنمایی میکند، ایوان رفیع و ستوندار ضلع جنوبی است. این ایوان باشکوه با ستونهای بلند چوبی، تناسبات معمارانه و مقرنسکاریهای ظریفش، بیاختیار بیننده را به یاد کوشک مشهور کاخ چهلستون میاندازد؛ تا جایی که تاریخپژوهان این خانه را نمونهای مسکونی و بومیشده از چهلستون قلمداد میکنند. ستونهای چوبی که با منبتکاریهای سنتی تزئین شدهاند، سقف چوبی پرنقشونگاری را نگه داشتهاند که قاببندیها و گرهچینیهای اصیل بر آن نقش بستهاند. در انتهای ایوان، دیوارهایی پوشیده از گچبریهای گلوبوتهای قاجاری و بقایای نقاشیهای دیواری دوران صفوی دیده میشود که هرچند گذر قرنها غبار فراموشی و کهنگی بر چهره آنها نشانده، اما مهارت بینقص دستان هنرمندان اصفهانی را به رخ میکشد.
پشت این ایوان ستوندار، تالار اصلی یا شاهنشین قرار دارد؛ فضایی که اوج هنر معماری و …
