استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از کاشان، مدیریت، پیش از آنکه هنر اداره منابع، بودجه و ساختارها باشد، هنر اداره انسانهاست و سازمانها ممکن است با نمودارهای سازمانی، آییننامهها و دستورالعملها اداره شوند، اما آنچه به یک مجموعه جان میدهد، انسانهایی هستند که در آن کار میکنند.
در سیره پیامبر اکرم(ص)، انسان هیچگاه در سایه نقش و مسئولیت سازمانی گم نمیشود؛ پیامبر اکرم(ص) با مردم و یاران خود به گونهای رفتار میکرد که شخصیت، شأن و کرامت آنان حفظ شود و این نگاه میتواند برای مدیر امروز، فراتر از یک توصیه اخلاقی، یک الگوی جدی برای رهبری سرمایه انسانی باشد.
یکی از مهمترین پایههای این الگو، احترام به شخصیت انسان است و کارمند، پیش از آنکه یک نیروی اداری، کارشناس، مدیر یا کارگر باشد، انسانی با شأن و احساسات و استعدادهای منحصر به فرد است.
مدیری که تنها خروجی کار را میبیند و انسان پشت آن خروجی را نادیده میگیرد، شاید بتواند برای مدتی بهرهوری ایجاد کند، اما نمیتواند تعلق سازمانی بسازد و کرامت در محیط کار یعنی حتی هنگام اختلاف، تذکر یا ارزیابی عملکرد نیز شخصیت فرد زیر سؤال نرود.
پیامبر اکرم(ص) در مواجهه با مردم، اهل شنیدن بود و این ویژگی برای مدیران امروز یک درس مهم دارد و آنکه شنیدن، بخشی از مدیریت و نه حاشیه آن است و کارکنانی که احساس میکنند صدایشان شنیده نمیشود، به تدریج از مشارکت فاصله میگیرند و سازمان را صرفاً محل انجام وظیفه میبینند.
گفتوگوی واقعی، یعنی مدیر فقط منتظر پایان صحبت کارمند نباشد تا پاسخ خود را بدهد؛ بلکه تلاش کند مسئله، دغدغه و حتی نقد او را بفهمد.
در هر سازمانی خطا اتفاق میافتد و مسئله اصلی، نوع مواجهه مدیر با خطاست و مدیریت کرامتمحور، میان اصلاح خطا و تحقیر انسان تفاوت قائل است؛ مدیری که اشتباه یک کارمند را به فرصتی برای سرزنش، تمسخر یا تخریب شخصیت او تبدیل میکند، شاید ظاهراً اقتدار خود را نشان دهد، اما در عمل فرهنگ پنهانکاری ایجاد میکند.
در مقابل، مدیری که خطا را شناسایی، علت آن را بررسی و مسیر اصلاح را مشخص میکند، به کارکنان میآموزد که مسئولیتپذیری از پذیرش خطا و نه از پنهان کردن آن آغاز میشود. …













