استانها
خبرگزاری تسنیم ـ معظمه نقی پور| جنگل فقط مجموعهای از درختان بههمپیوسته در دامنه کوهها نیست؛ جنگل یک زیستبوم زنده است که درخت، خاک، آب، جانوران و پوشش گیاهی در آن در چرخهای بههمپیوسته حیات خود را ادامه میدهند. در شمال ایران، این مفهوم با جنگلهای هیرکانی معنایی عمیقتر پیدا میکند؛ میراثی طبیعی که قرنها در پهنه البرز باقی مانده و امروز حفاظت از آن به یکی از مهمترین مسئولیتهای نسل حاضر در برابر آیندگان تبدیل شده است.
در طول سالها، جنگلهای مازندران فراز و نشیبهای زیادی را پشت سر گذاشتهاند. گاهی درختان در دل خاک ریشه دوانده و عرصههای سبز و بکر را گستردهتر کردهاند و گاهی نیز دخالتهای انسانی، حریق، قاچاق چوب، تغییر کاربری و تصرف اراضی ملی، بخشهایی از این سرمایه طبیعی را با تهدید مواجه کرده است.
در این میان، گروهی از انسانها هستند که شاید نامشان کمتر شنیده شود، اما بخش مهمی از حفاظت از این میراث بر دوش آنان قرار دارد؛ جنگلبانانی که برای پایش عرصههای جنگلی و مرتعی، گاهی ساعتها در مسیرهای سخت و صعبالعبور حرکت میکنند، در شرایط دشوار جوی و جغرافیایی به دل کوهستان میزنند و در مواقع وقوع حریق نیز در خط مقدم مهار آتش قرار میگیرند.
جنگلبان برای آنان که از بیرون به جنگل نگاه میکنند شاید تنها یک مأمور حفاظت از منابع طبیعی باشد، اما برای خود جنگلبان، هر درخت بخشی از امانتی است که باید سالم به نسل بعد تحویل داده شود.
میراثی که قرار نیست به نام یک نسل تمام شود
جنگلهای سرسبز مازندران در طول عمر خود همواره با تهدیدهای مختلفی مواجه بودهاند؛ از قاچاق چوب و تعرض به عرصههای ملی گرفته تا آتشسوزیهایی که میتوانند در مدت کوتاهی بخشهایی از پوشش گیاهی را از بین ببرند.
در سالهای گذشته، دامداران محلی در بسیاری از مناطق شمال کشور ارتباطی مستقیم با جنگل داشتند و همین حضور و شناخت آنان از عرصه، در مواردی به حفاظت از منابع طبیعی کمک میکرد، اما با اجرای طرح خروج دام از جنگلهای شمال، شکل ارتباط جوامع محلی با این عرصهها نیز تغییر کرد و در کنار مسائل مختلف، ضرورت تقویت نظام حفاظت و پایش جنگلها بیش از گذشته احساس شد. …
