چهارشنبه‌های امام‌رضایی؛ دلی که راهی مشهد می‌شود - تسنیم

استانها

به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، چهارشنبه که می‌رسد، حال دل خیلی‌ها عوض می‌شود؛ انگار در میان شلوغی روزها، فرصتی دوباره برای نفس کشیدن و به یاد آوردن آرامشی که از جنس زیارت است، پیدا می‌شود. چهارشنبه‌ دل‌ها بیشتر از همیشه هوای مشهد می‌کنند؛ هوای صحن‌های روشن، پنجره فولاد، صدای نقاره‌ها، عطر گلاب و گنبد طلایی امام رضا(ع). 

چهارشنبه که می‌شود، دلت پر می‌کشد به سوی گنبد طلایی بارگاه رضوی؛ همچون کبوترانی که بی‌قرار، به دور حرم می‌چرخند و می‌چرخند. سرت را که بالا می‌گیری، نگاهت به آسمانی می‌افتد که نشانه‌ای از خالق بی‌نهایت را در خود دارد و بی‌اختیار شکر می‌کنی؛ شکر می‌کنی که در این دنیا، پناهی به نام امام مهربانی‌ها داری؛ امامی که برای هدایت، آرامش، ایمان و امید دل‌های خسته، چراغی روشن در مسیر زندگی است. 

چهارشنبه‌ها دلت جور دیگری برای آقای مهربانی‌ها می‌تپد. شاید از صبح، دلت هوای سلام دادن داشته باشد؛ سلامی از راه دور، از میان خانه‌ای ساده و دلی پر از دلتنگی. شاید در میان کارهای روزمره، یک‌باره چشمانت را ببندی و خودت را در صحن امام رضا(ع) ببینی؛ جایی که هیچ فاصله‌ای نمی‌تواند دل زائر را از امامش جدا کند. 

در چهارشنبه‌های امام‌رضایی، هرکس با حاجتی به سمت حرم دل می‌سپارد؛ یکی برای شفای بیماری، دیگری برای گشایش گره‌های زندگی، یکی برای آرام شدن دل مادرش و دیگری برای پیدا کردن راهی روشن در روزهای سخت. بعضی‌ها هم چیزی نمی‌خواهند؛ فقط می‌آیند تا چند دقیقه کنار پنجره فولاد بایستند، دست روی سینه بگذارند و با تمام وجود بگویند: «السلام علیک یا علی بن موسی‌الرضا(ع)». 

مشهد فقط یک شهر نیست؛ برای بسیاری از مردم، خاطره‌ای زنده از آرامش است. شهری که در آن، دل‌های بی‌قرار مجال آرام گرفتن پیدا می‌کنند و اشک‌های پنهان، بی‌آنکه خجالت بکشند، راه خود را پیدا می‌کنند. …