استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از اصفهان ریزگرد، پدیدهای نامآشنا که در سالهای اخیر نفس ایرانیها به ویژه مردم اصفهان را تنگ کرده و تبدیل به جزء لاینفک زندگی روزمره ما شده؛ از طرفی تغییرات اقلیمی در کنار گسترش فعالیتهای انسانی، روند تحولات زیستمحیطی را تشدید کرده و این تغییرات در اصفهان نمود بیشتری دارد.
کاهش بارشهای برفی، تغییر الگوی نزولات جوی و افت منابع آب، به تدریج پوشش گیاهی مراتع و تنوع زیستی استان را تضعیف کرده و عرصههای بیشتری را در معرض شکلگیری و گسترش کانونهای گردوغبار قرار داده است.
در حال حاضر 3 میلیون و 200 هزار هکتار از عرصههای استان مستعد فرسایش بادی است و 14 کانون گردوغبار با مجموع مساحت حدود یک میلیون و 500 هزار هکتار در 12 شهرستان شناسایی شده؛ کانونهایی که از دشت سجزی و شرق اصفهان تا برخوار، ریگ جن، دق سرخ اردستان، بند ریگ کاشان و آران و بیدگل، کویر مصر و محدوده پیرامون گاوخونی امتداد دارند.
روند افزایش کانونهای بحرانی نیز زنگ خطر را به صدا درآورده است؛ مساحت این کانونها از یک میلیون و 92 هزار و 574 هکتار در سال 1389 به یک میلیون و 505 هزار و 978 هکتار در سال 1398 رسیده و همزمان، مناطق غبارخیز استان به حدود 2 میلیون و 740 هزار هکتار رسیدهاند؛ اعدادی که نشان میدهد مسئله گردوغبار در اصفهان دیگر محدود به یک یا چند نقطه نیست و ابعاد استانی پیدا کرده است.
در چنین شرایطی، سوال اصلی این است که چه عواملی کانونهای گردوغبار اصفهان را فعال کردهاند؟ سهم عوامل انسانی و تغییرات اقلیمی در گسترش این کانونها چقدر است و خشکی زایندهرود و گاوخونی چه نقشی در این روند دارند؟ به همین بهانه مریم کرمانی سرپرست اداره کل حفاظت محیط زیست استان گفتوگویی ترتیب دادهایم که در ادامه میخوانید:
مهمترین کانونهای داخلی گردوغبار استان اصفهان اکنون کدام مناطق هستند و چه وسعتی دارند؟
کرمانی:در سطح استان اصفهان 3 میلیون دویست هزار هکتار عرصههای بیابانی مستعد فرسایش بادی وجود دارد که در 12 شهرستان پراکندهاند. در استان 14 کانون گرد و غبار با مجموع مساحت یک میلیون و 500 هزار هکتار وجود دارد. مهمترین کانونهای گرد و غبار در استان اصفهان شامل دشت سجزی در شرق اصفهان، بخشی از دشت برخوار، مجموعه عظیم ریگ جن در شمال انارک نائین، …
