فرهنگی
خبرگزاری تسنیم- مجتبی برزگر: گاهی یک سریال فقط یک سریال نیست؛ بخشی از حافظه جمعی یک نسل است. چند موسیقی، چند چهره، چند دیالوگ و چند قاب که سالها بعد، با دیدنشان ناگهان همهچیز برمیگردد؛ حالوهوای خانهها، شبهایی که خانواده پای تلویزیون مینشستند و قصهای تاریخی را دنبال میکردند و آن حس عجیبی که بعد از پایان یک قسمت، آدم را با خودش تنها میگذاشت.
«ولایت عشق» برای بسیاری از مخاطبان تلویزیون دقیقاً چنین خاطرهای است.
بیش از دو دهه از پخش این سریال گذشته، اما هنوز نامش که میآید، تصویر فرخ نعمتی در نقش امام رضا(ع)، موسیقی ماندگار محمد اصفهانی، چهره مأمون، دعبل خزاعی و آن فضای خاص و سنگین تاریخی در ذهن جان میگیرد. سریالی که در سال 1379 روی آنتن رفت و زندگی امام رضا(ع)، سفر ایشان به مرو، ماجرای ولایتعهدی و در نهایت شهادت آن حضرت را روایت کرد.
اما شاید ماندگاری «ولایت عشق» فقط به داستان و موضوعش مربوط نباشد. بخشی از جذابیت آن به این برمیگردد که تلویزیون آن روزگار هنوز برای ساخت چنین آثاری ریسک میکرد، هزینه میکرد و به ساخت یک اثر تاریخی به چشم یک پروژه ماندگار نگاه میکرد.
.
یک قاب عجیب که همه عوامل را به گریه انداخت
یکی از خاطراتی که سالها بعد از زبان فرخ نعمتی، بازیگر نقش امام رضا(ع)، روایت شد، به یکی از همان صحنههای بهیادماندنی سریال مربوط است؛ صحنهای که شاید اگر پشت دوربین اتفاقاتش را نمیدانستیم، فقط یک قاب زیبا به نظر میرسید.
قرار بود امام رضا(ع) سوار بر اسب به سمت جمعیتی حرکت کند؛ پلان مهمی بود و مهدی فخیمزاده، کارگردان سریال، نمیخواست بهسادگی از آن بگذرد. اما اسب با دیدن جمعیت مسیرش را عوض کرد و اجرای پلان به هم خورد.
فخیمزاده که به روایت نعمتی روی جزئیات چنین صحنههایی حساس بود، تصمیم گرفت بازیگر دیگری را جایگزین کند. اما این بار هم اسب مسیر خودش را رفت و همان اتفاق دوباره تکرار شد.
در نهایت نعمتی پیاده به سمت جمعیت حرکت کرد. وقتی دستهایش را باز کرد، اتفاقی افتاد که به گفته خودش برایش عجیب بود؛ اسب پشت سر او حرکت میکرد، انگار که قرار نبود از قاب خارج شود.
پلان …
