استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، عصر اربعین بود و خیابانهای منتهی به میدان باباطاهر، رنگ و بوی دیگری داشت. پرچمهای سیاه عزا در کنار بیرقهای سرخ «یالثارات الحسین» در باد میرقصیدند و ابرپرچمی که نام خونخواهی سیدالشهدا(ع) را بر خود داشت، بر فراز جمعیتی حرکت میکرد که آمده بودند عهدی دوباره با حسین(ع) ببندند و هم یکی از مدافعان همان زائران را بدرقه کنند.
در میان زمزمه «لبیک یا حسین» و نوای مرثیه، پیکر شهید امیرعباس درهمفروش آرامآرام پیش میرفت؛ شهیدی که راهش به کربلا ختم نشد، بلکه از کربلا آغاز شد و به همدان رسید. مردی که در مأموریت تأمین امنیت زائران اربعین در خاک عراق، جان خود را تقدیم کرد تا مسیر عاشقی برای دیگران امن بماند.
روایتی که از کربلا آغاز شد
پیش از آنکه همدان میزبان پیکر فرزندش شود، نجف اشرف و بینالحرمین، نخستین بدرقهکنندگان او بودند. تابوت شهید، در جوار بارگاه امیرالمؤمنین(ع) و میان حرمهای نورانی امام حسین(ع) و حضرت عباس(ع) بر دوش دلدادگان اهلبیت(ع) تشییع شد؛ گویی کربلا، پیش از آنکه امانتش را به وطن بازگرداند، آخرین سلام را به خادم خود داده بود.
وقتی پیکر شهید به ایران رسید، دیگر تنها یک تابوت نبود؛ نشانی بود از مسیری که از نجف و کربلا گذشته و اکنون به شهری رسیده بود که سالها شاهد خدمت بیادعای او بود.
خیابانی که به روضه تبدیل شد
از میدان باباطاهر تا آستان امامزاده شاهزاده حسین(ع)، مسیر تشییع بیش از آنکه یک خیابان باشد، به روضهای بزرگ میمانست. پیر و جوان، زن و مرد، کودکان بر دوش پدران و نوجوانانی که پرچمهای سرخ را در دست گرفته بودند، شانه به شانه هم قدم برمیداشتند.
ابرپرچم «یالثارات الحسین» بر فراز جمعیت موج میزد؛ پرچمی که یادآور خونخواهی عاشورا بود و در آن لحظه، انگار خون شهیدی را نیز روایت میکرد که در همان مسیر عشق، جان خود را فدا کرده بود.
پیکر مطهرش به میدان امام خمینی(ره) که رسید، از حرکت ایستاد به فراز دست عاشقان و زائران حسین(ع) رسید. همرزمانش پیشاپیش او ایستادند و احترام نظامی گذاشتند. نماز بر پیکرش به امامت نماینده ولیفقیه در استان همدان، آیت الله شعبانی قرائت شد و سیلی از عشاق اباعبدالله گواهی دادند که جز خیر از او نمیدانند.
نوحهها لحظهای خاموش …
