فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، دوره جدید برنامه «بگو بخند» با اجرای یوسف تیموری و داوری حمید لولایی، ملیکا شریفینیا، امیر کربلاییزاده و علی طاهرفر روی آنتن شبکه نسیم رفته است؛ برنامهای که مانند بسیاری از نمونههای مشابه، قرار است با آوردن گروههای مختلف و اجرای آیتمهای طنز و استندآپ، لحظاتی سرگرمکننده برای مخاطب بسازد و استعدادهای تازهای را به عرصه کمدی معرفی کند.
البته تلویزیون سالهاست با برنامههایی از این جنس، به دنبال کشف و معرفی استعدادهای کمدی است و شاید بتوان نقطه عطف این جریان را برنامه «خندوانه» به تهیهکنندگی و اجرای رامبد جوان دانست؛ برنامهای که استندآپ کمدی را به شکلی جدیتر وارد تلویزیون کرد و چهرههای تازهای را به مخاطبان شناساند.
اما مسئله از جایی آغاز میشود که «شوخی» برای دیدهشدن، به هر موضوعی متوسل شود؛ حتی موضوعاتی که بهطور طبیعی نمیتوانند دستمایه خنده قرار بگیرند.
پیشتر در «بگو بخند» و برخی برنامههای مشابه، اجرای یک استندآپ درباره فردی که برای گدایی خود را به شکل یک فرد دارای معلولیت درمیآورد، با واکنشهایی مواجه شد. این اجرا که حدود 10 دقیقه به طول انجامید، انتقاد گروهی از افراد دارای معلولیت و همچنین واکنش «کمپین معلولان» را به دنبال داشت؛ چراکه مسئله معلولیت، به جای آنکه موضوعی اجتماعی یا انسانی باشد، در این اجرا به ابزاری برای تولید موقعیت خنده تبدیل شده بود.
این نخستینبار نیست که مرزهای کمدی در چنین برنامههایی محل بحث میشود. حضور برخی استندآپکمدینها با سابقه فعالیت در فضای مجازی نیز این پرسش را جدّیتر میکند که آیا پیش از حضور چهرههای شناختهشده فضای مجازی در تلویزیون، سابقه محتوایی آنها بررسی میشود یا صرفاً تعداد دنبالکنندگان و میزان دیدهشدنشان ملاک قرار میگیرد؟
درباره یک شوخی با معلولان در تلویزیون؛ یک انتقاد و یک توصیه
نمونهای از این بحث، حضور حنیف مظفری، معروف به «دکتر حنیف»، است؛ چهرهای که بخش مهمی از فعالیتش را در فضای مجازی و با استندآپهایی متفاوت و گاه نامتعارف دنبال کرده است. البته او تنها نمونه این ماجرا نیست و در سالهای اخیر، برخی چهرههایی که از فضای مجازی به تلویزیون یا دیگر رسانهها راه پیدا کردهاند، پیشتر محتواهایی منتشر کردهاند …
