فرهنگی
گروه فرهنگی خبرگزاری تسنیم: مجتبی برزگر: ساعت 6 صبح که از میدان آیینی امام حسین (ع) راه افتادم، در محاسباتِ عقلانیام گمان میکردم تا ظهر، طومارِ این پیادهروی در حرم حضرت عبدالعظیم (ع) پیچیده میشود. اما هرچه پیشتر رفتم، بیشتر متوجه شدم که اینبار، جغرافیا در برابر اراده مردم کم آورده است.
در میدان شهدا که بودیم، فکر کردم اوجِ شکوه مردم همینجاست؛ اما میدان خراسان که رسیدیم، دیدم این رودخانهی خروشانِ انسانی، تازه جان گرفته است. وقتی به میدان شوش رسیدیم، دیگر به ساعت نگاه نکردم. حقیقت این بود: تهران برای این حجم از «دلدادگی» کوچک شده بود.
جمعیت نه تنها کم نمیشد، بلکه با هر گام، گویی تکثیر شده و هر لحظه بر خیلِ عاشقان افزوده میشد.
آنچه امروز دیدم، یک پیادهرویِ معمولی نبود؛ یک «شوکِ ایمانی» بود. این جمعیت؛ همانهایی بودند که 150 شب در خیابانها اقتدار و عزت ملیشان را فریاد زده بودند …
