ارغوان شعر ایران؛ 4 سال پس از غروب «سایه» - تسنیم

فرهنگی

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، هوشنگ ابتهاج(سایه) بیش از آنکه یک نام در میان هزاران نام شاعر در تاریخ ادب فارسی باشد، نمادی است از پیوند سنت و مدرنیته در شعر امروز ایران. او در تمام سال‌هایی که چه در شعر و چه در حوزه موسیقی فعالیت کرد، تلاش داشت تا هویت کلاسیک هنر ایرانی را در عصر مدرن حفظ کند؛ در حالی که برخی از شاعران هم‌عصر او، چون شاملو، در جریانی مخالف، تمام تلاششان بر گسست کامل از قالب‌های کلاسیک و ترویج قالب‌هایی مدرن بود. 

در این میان، ابتهاج ثابت کرد که هنوز شعر کلاسیک می‌تواند قالبی برای بیان دغدغه‌ها و دردهای انسان معاصر عصر مدرن باشد، هنوز می‌توان غزل گفت و غزل اندیشید. او با تسلطی که بر شعر کلاسیک فارسی، به ویژه مولوی، حافظ و سعدی، داشت نشان داد که همچنان ریشه‌ها، توان روییدن جوانه‌های جدید را دارند؛ از این روست که او را نماد «نوگرایی در دل سنت» می‌توان توصیف کرد.  برای ایران| جدال شجریان، لطفی، ابتهاج و حزب توده بر سرِ «ایران ای سرای امید»

سایه، همچون نامش، بی‌های و هیاهو کار می‌کرد. شعار از شعر او بیرون نمی‌زد؛ چنانکه در برخی از اشعار شاعران هم‌عصر او می‌توان دید. شعر برای او حرمتی بیش از این داشت.

اگرچه ابتهاج در طول زندگی‌اش گرایش‌های سیاسی مشخصی داشت و در کنش‌های سیاسی دهه‌های 40 و 50 فعال بود، اما اجازه نداد که ایدئولوژی‌های حزبی و گروهی، شعر را از ساحت شعر به شعار برساند. از این منظر نیز او روشی متفاوت با برخی از شاعران هم‌عصر خود، مانند شاملو و شهریار، پیش گرفت.

ابتهاج مخاطب خود را به تأمل فرامی‌خواند، اشعاری گاه چند لایه که همچون غزلیات حافظ، هر کسی را از ظن خود همراه و یار خویش می‌کند. اگرچه سایه تلاش دارد جانب میانه‌روی و تعادل را نگاه دارد، اما این روش …