به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، تصمیمگیری برای ازدواج معمولاً برای جوانان با مجموعهای از امیدها، نگرانیها و تردیدها همراه است. در چنین موقعیتی، فرد بیش از هر زمان دیگری به همراهی و راهنمایی خانواده نیاز دارد؛ اما گاهی به جای آنکه خانواده نقش پشتیبان را ایفا کند، خود به نخستین مانع تبدیل میشود.
بنابر روایت فارس، والدین ممکن است از روی دلسوزی، فرزند خود را به دلیل سن، شرایط اقتصادی، میزان پیشرفت یا حتی نوع تصمیمگیریاش از ازدواج بازدارند. جملاتی مانند «هنوز آمادگی نداری»، «هنوز به اندازه کافی پیشرفت نکردهای» یا «هنوز احساسی تصمیم میگیری» در صورت تکرار، میتواند به جای کمک، اعتمادبهنفس جوان را کاهش دهد.
وقتی دلسوزی والدین به ترمز تبدیل میشود
دغدغه و نگرانی خانواده برای آینده فرزند امری طبیعی است، اما زمانی که این نگرانی بر پایه باورهای ثابت و بدون توجه به شرایط واقعی فرد باشد، ممکن است به مانعی جدی تبدیل شود.
الهام امینی زوجدرمانگر درباره یکی از مشکلات رایج میان جوانان و خانوادهها میگوید:«یک مسئله خیلی شایعی که امروز بین جوان ما و خانواده وجود دارد این است که خانواده فقط طبق باورها و فرهنگ برای ازدواج فرزندشان زمان مشخص میکنند و با جملاتی که "تو هنوز آمادگی نداری"، "هنوز پیشرفت نکردی"، "هنوز احساسی تصمیم میگیری"، مانع ازدواج کردن آنها میشوند.»
به این ترتیب، خانوادهای که قرار است همراه و پشتیبان جوان باشد، ممکن است بدون آنکه خود متوجه باشد، تبدیل به عاملی برای به تعویق افتادن ازدواج او شود.
اگر فرزند آماده نیست، مسئول آماده کردن او چه کسی است؟
یکی از نکات مهم در بحث ازدواج جوانان، توجه به نقش خانواده در سالهای پیش از ازدواج است. اگر یک دختر یا پسر ۱۸ ساله از نظر والدین هنوز توانایی لازم برای تشکیل زندگی مشترک را ندارد، باید این پرسش را مطرح کرد که او چه زمانی و از چه طریقی قرار است این آمادگی را به دست آورد؟
مهارتهایی مانند مسئولیتپذیری، تصمیمگیری، برقراری ارتباط، حل مسئله و مدیریت زندگی مشترک، یکشبه ایجاد نمیشوند. خانوادهای که سالها مسئولیت تربیت و رشد فرزند را بر عهده داشته، در این زمینه نیز سهم مهمی دارد.
مسئولیت والدین در مهارتآموزی فرزندان
«نکته جالبی که وجود …
