به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مدیریت خشم به معنای حذف، انکار یا پنهان کردن این احساس نیست؛ بلکه مجموعهای از مهارتهاست که به فرد کمک میکند خشم خود را بشناسد، شدت آن را کاهش دهد و بدون آسیب زدن به خود یا دیگران، واکنشی مناسب نشان دهد.
خشم ممکن است در موقعیتهایی مانند بیاحترامی، بیعدالتی، نادیده گرفته شدن، نقض مرزهای شخصی، ناکامی یا احساس تهدید ایجاد شود. آنچه اهمیت دارد، نه صرفاً عصبانی شدن، بلکه نحوه برخورد با این احساس است. خشم با پرخاشگری تفاوت دارد
خشم یک احساس است، اما پرخاشگری رفتاری است که ممکن است در نتیجه این احساس شکل بگیرد. فرد میتواند عصبانی باشد، اما تصمیم بگیرد مکث کند، از موقعیت فاصله بگیرد و پس از آرام شدن درباره مسئله صحبت کند.
به بیان ساده، مدیریت خشم یعنی: تشخیص اینکه عصبانی هستیم؛ شناخت علت و محرک خشم؛ توجه به نشانههای جسمی و ذهنی؛ ایجاد مکث پیش از واکنش؛ انتخاب شیوهای سالم برای بیان ناراحتی؛ جلوگیری از تبدیل خشم به توهین، تهدید یا خشونت.
انسان همیشه نمیتواند انتخاب کند چه احساسی در او ایجاد شود، اما میتواند یاد بگیرد با آن احساس چگونه برخورد کند. مدیریت خشم با سرکوب آن فرق دارد
سرکوب خشم زمانی رخ میدهد که فرد احساس خود را انکار کند و به خودش بگوید: «نباید عصبانی باشم» یا «هیچ اتفاقی نیفتاده است.»
در این شرایط، خشم لزوماً از بین نمیرود؛ بلکه ممکن است به شکل دلخوری طولانی، اضطراب، فاصله گرفتن، رفتار منفعلانه یا انفجار ناگهانی خود را نشان دهد.
اما در مدیریت خشم، فرد ابتدا احساس خود را میپذیرد و سپس درباره رفتارش تصمیم میگیرد. برای مثال:
«من الان خیلی عصبانی هستم و اگر به این گفتوگو ادامه بدهم، ممکن است حرفی بزنم که بعداً پشیمان شوم. بهتر است کمی فاصله بگیرم و بعد برگردم.»
فاصله گرفتن در این شرایط به معنای فرار از مسئله یا نادیده گرفتن طرف مقابل نیست؛ بلکه فرصتی برای آرام شدن و حل بهتر تعارض است. خشم چرا ایجاد میشود؟
خشم دلایل مختلفی دارد و شدت آن نیز در افراد متفاوت است. برخی از عوامل رایج عبارتاند از: احساس بیاحترامی یا تحقیر؛ نادیده گرفته شدن نیازها؛ نقض مرزهای شخصی؛ تجربه بیعدالتی؛ شکست یا ناکامی؛ فشار کاری و خانوادگی؛ …
