به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در سال ۱۹۸۶، کارگران ساختمانی که در محوطهای کوهستانی در جنوبغرب چین مشغول خاکبرداری بودند، گودالی حاوی صدها شیء باستانی را کشف کردند که بیش از ۳ هزار سال پیش به خاک سپرده شده بودند. این گنجینه شامل اشیایی از یشم بود که با طلا تزیین شده بودند. اما شگفتانگیزترین یافتهها، چندین نقاب و تندیس مفرغی با ویژگیهایی فرازمینی بودند: گوشهای عظیمی شبیه بالهای پروانه، چشمان بزرگ بادامیشکل و مردمکهایی که از سرشان بیرون زده بود.
روآن فلاد، باستانشناس دانشگاه هاروارد و متخصص پژوهش درباره محوطههای عصر مفرغ در چین، میگوید: «این نقابها و سرهای مفرغی، با مفرغهایی که در نقاط دیگر یافته شدهاند، تفاوتی چشمگیر دارند.»
با این همه، تناسبات عجیب نقابها تنها جنبه رازآلود این محوطه باستانشناسی، که اکنون «سانشینگدویی» نامیده میشود، نبود. بسیاری از آثار پیش از دفن شدن، عمداً شکسته و سوزانده شده بودند. افزون بر این، ساکنان باستانی منطقه ــ که هیچ نوشتهای از خود برجای نگذاشتهاند ــ ظاهراً اندکی پس از پُر شدن گودال، این محل را ترک کرده بودند.
دانشمندان در دهههای بعد، گودالهای متعدد دیگری نیز در سانشینگدویی کشف کردند که رویهمرفته حدود ۵۰ هزار اثر باستانی را در خود جای دادهاند. این محوطه و تمدنی که زمانی در آن شکوفا بود، همچنان از معماهای پیچیده و گیجکننده باستانشناسی به شمار میروند.
سانشینگدویی در حدود ۲۴ مایلیِ چنگدو، مرکز استان سیچوان، قرار دارد. این محوطه باستانشناسی تقریباً ۷۴۵ مایل در جنوبغرب دشتهای مرکزی چین واقع شده است؛ منطقهای که مدتها آن را خاستگاه تمدن چین میدانستند. ازاینرو، بنا به گفته فلاد، ناحیه پیرامون سانشینگدویی زمانی منطقهای حاشیهای و کماهمیت از نظر فرهنگی تلقی میشد.
اما آثار مدفون، داستان دیگری روایت میکنند. در سال ۱۹۲۹، کشاورزی که در این منطقه مشغول کندن جوی بود، چندین شیء یشمی از زیر خاک بیرون آورد. نخستین کاوش باستانشناسی در سال ۱۹۳۴ انجام شد، اما نیم قرن دیگر زمان لازم بود تا گنجینههای حقیقی سانشینگدویی سر از خاک برآورند.
کاوشهای سال ۱۹۸۶ دو گودال آیینی را آشکار کردند که حدود هزار شیء، ازجمله جنگافزارها، استخوانهای سوخته جانوران و نزدیک به …
