ایمان گودرزی؛ وقتی نام بارسلونا به میان میآید، ذهن بسیاری از علاقهمندان فوتبال پیش از هر چیز به لامسیا میرود؛ آکادمیای که ژاوی ارناندس، آندرس اینیستا و لیونل مسی را به فوتبال جهان معرفی کرد و در سال ۲۰۱۰ سه محصولش را همزمان روی سکوی نهایی توپ طلا نشاند؛ اتفاقی که هنوز برای هیچ آکادمی دیگری تکرار نشده است. امروز نیز لامین یامال، پدری، گاوی و فرمین لوپس ثابت کردهاند که لامسیا فقط یک خاطره تاریخی نیست؛ بلکه مدلی زنده و کارآمد برای ساختن آینده است. بارسلونا حتی در سختترین بحران مالی خود توانست با تکیه بر بازیکنان پرورشیافته در آکادمی، بخشی از نیازهای تیم اصلی را جبران کند. اما این سؤال برای فوتبال ایران همچنان پابرجاست؛ چرا باشگاههایی مانند استقلال، پرسپولیس، سپاهان و تراکتور، با وجود میلیونها هوادار و هزینههای هنگفت، هنوز نتوانستهاند کارخانهای برای تولید ستارههای آینده بسازند؟
فقط نتیجه مهم است!
نگاهی به روند سالهای اخیر نشان میدهد بسیاری از باشگاههای بزرگ ایران همچنان بخش عمده بودجه خود را صرف نقلوانتقالات، جذب مربیان و بازیکنان آماده و پرداخت هزینههای جاری میکنند؛ در حالی که سرمایهگذاری روی فوتبال پایه، امکانات تمرینی و ساختار آکادمی معمولاً در اولویتهای پایینتر قرار دارد. نتیجه این رویکرد، کاهش تدریجی توان رقابتی فوتبال ایران در میانمدت و بلندمدت است؛ موضوعی که میتوان نشانههای آن را در عملکرد نمایندگان ایران در رقابتهای آسیایی نیز مشاهده کرد. نمونه جالب فصل جاری، استقلال است؛ باشگاهی که پس از بسته شدن پنجره نقلوانتقالات، ناخواسته فرصت بیشتری برای استفاده از بازیکنان جوان پیدا کرده و همین اتفاق بار دیگر اهمیت اعتماد به محصولات آکادمی را یادآوری کرده است.
مدرسههای فوتبالی؛ بنگاه دلالی!
یکی از مهمترین مشکلات فوتبال پایه ایران، فاصله گرفتن بخشی از مدارس فوتبال از مأموریت اصلی خود است. کارشناسان سالهاست نسبت به تبدیل بعضی مدارس فوتبال به مراکز درآمدزایی هشدار میدهند؛ جایی که شهریه خانوادهها گاهی مهمتر از آموزش اصولی، استعدادیابی علمی و پرورش بازیکن میشود. نبود نظارت کافی، استفاده از نام باشگاههای معتبر برای جذب هنرجو و کمبود مربیان دارای صلاحیت، باعث شده مسیر کشف استعدادها …
