گروه اندیشه: محمد قوچانی سردبیر مجلات آگاهی نو، در مطلبی در کانال این مجله، به مطلب سروش دباغ با تیتر «در مذمّتِ بولتنسازان؛ پاسخی به محمد قوچانی» جواب داد. این مطلب را در ادامه می خوانید:
****
فرزند ارشد دکتر عبدالکریم سروش( که نام کوچک او به پیشنهاد غلامعلی حداد عادل به نام مستعار پدر بدل شد ) هم وارد مناقشه روشنفکری دینی و لیبرالیسم سیاسی و اقتصادی شده و از من انتقاد کرده است که چرا فرقه سروشیه را مکتب سروش نخوانده ام! من از این پیشنهاد استقبال می کنم که سروش استاد مکتبی است برای بازتولید صوفیه در عصر جدید اما چه کنم که شیوه شاگردان این مکتب به مریدان شیخ طریقت شبیه تر است تا استاد حکمت.
تهمت امنیتی می زنند و از یاد می برند که اگر هم من به عنوان سردبیر مجله مهرنامه در آن نان و نمکی که با هم خوردیم، راوی حساسیت امنیتی بر سر سروش بودم. چگونه در همان شماره اول مهرنامه میان احسان شریعتی و سروش دباغ میزگرد برگزار کردیم؟ و روی جلد شماره اول را به دو آقازاده روشنفکری دینی اختصاص دادیم ؟! این از سماحت نیروهای امنیتی بود یا بلاهت ایشان یا حمایت شان از روشنفکری دینی؟
جالب آنکه توقف مهرنامه هم با بولتن سازی همان حضرات در اوج محبوبیت آن مجله مصادف شد با جلد آخر که با تیتر روشنفکر مسلح در نقد علی شریعتی با عکس او مزین شده بود! یعنی اول و آخر ما قربانی روشنفکری دینی شدیم...پرسش مهم اما این است که با چه سند و دلیل و مدرک می توان گفت مجله ای که به طرح لیبرالیسم و ناسیونالیسم و نقد بنیادگرایی اهتمام داشته و به متفکرانی چون سید جواد طباطبایی و محمود سریع القلم و محمد طبیبیان و موسی غنی نژاد تریبون می داد مجله ای امنیتی بود؟ فقط به این اتهام که منتقد روشنفکری دینی بودند؟
براستی کدام جریان است که همانند حاکمان هر جا که در استدلال کم می آورد به برچسب زدن روی می آورد، لیبرال های ملی یا برخی مدعیان روشنفکران دینی؟ اما درباب بدی های اقتصاد آزاد و تکنولوژی و اینکه چه شد که سروش دباغ سوسیال دموکرات شد و پدر نیز از لیبرال دموکرات نامیدن خویش پشیمان شد، در شماره آینده آگاهی نو به تفصیل سخن می گویم که در این کوچه های مجازی با این روشنفکران دوره گرد و رهگذران طعنه زن نمی توان دهن به دهن شد و برای گفت وگویی …
