خبرآنلاین - رسول صَفرآهنگ: همکاری هستهای غیرنظامی میان ایالات متحده و عربستان سعودی را نمیتوان صرفاً یک توافق انرژیمحور دانست چرا که این توافق در واقع در نقطه تلاقی سه منطق همزمان قرار دارد. ابتدا موازنه قوا در خاورمیانه، رژیم عدماشاعه هستهای، و دیپلماسی اجباریِ پساجنگ که توانسته آن را در معرض تحولات قرار دهد. تحولات اخیر، از جنگ مستقیم ایران، آمریکا و اسرائیل در بهار ۲۰۲۶ تا مناقشه بر سر حق غنیسازی و نظارتهای پادمانی، نشان میدهد که انرژی هستهای غیرنظامی در منطقه، ماهیتاً از حوزه فنی فراتر رفته و به ابزار تنظیم نظم امنیتی تبدیل شده است.
در این چارچوب، توافق واشنگتن–ریاض اگرچه با زبان توسعه انرژی و همکاری صنعتی عرضه میشود، اما در سطح ساختاری حامل پیامی ژئوپلیتیکی است به این معنا که ایالات متحده در پی تثبیت معماری نفوذ خود در خلیج فارس است، بیآنکه الزاماً توان یا اراده احیای «استاندارد طلایی» عدماشاعه را داشته باشد. همزمان، این توافق میتواند اثرات جانبی قابل توجهی بر محاسبات ایران، اسرائیل و دیگر بازیگران منطقهای بگذارد و به تشدید رقابت بر سر ظرفیتهای چرخه سوخت دامن بزند.
همکاری هستهای غیرنظامی میان ایالات متحده و عربستان سعودی در نقطه تلاقی سه منطق همزمان موازنه قوا در خاورمیانه، رژیم عدماشاعه هستهای، و دیپلماسی اجباریِ پساجنگ قرار دارد از همکاری انرژی تا منازعه بر سر نظم امنیتی
در یک سطح تحلیل، توافق هستهای آمریکا و عربستان بهمثابه پروژهای برای تأمین برق، تنوعبخشی به اقتصاد عربستان و محدودسازی نفوذ چین و روسیه معرفی میشود. اما در سطح عمیقتر، این توافق در بستر ناامنی ساختاری خاورمیانه، معنا پیدا میکند. جنگهای پیرامونی، حملات به تأسیسات هستهای، بحران کشتیرانی در تنگه هرمز، و مناقشه بر سر نظارت آژانس بینالمللی انرژی اتمی، همگی نشان میدهند که مسئله اصلی نه صرفاً «تولید برق»، بلکه توزیع قدرت، قابلیت بازدارندگی، و کنترل چرخه سوخت است.
به همین دلیل، در خاورمیانه تمایز میان «استفاده صلحآمیز» و «کاربرد بالقوه نظامی» بسیار شکننده است. دلیل این امر به دو ویژگی ساختاری بازمیگردد:
الف) امنیتیسازی چرخه سوخت
وقتی یک دولت خواهان غنیسازی داخلی یا دسترسی به فناوری حساس چرخه سوخت …
