گروه اندیشه: گزارش حاضر نوشته جعفری سنکلر آلن، در سایت نیشن به تحلیل نگاه کلیشهای، استعماری و رویابافانهٔ جامعهٔ آمریکا نسبت به کوبا میپردازد؛ نگاهی که این کشور را صرفاً به عنوان یک «مستعمرهٔ خوشگذرانی»، موزهای از خودروهای قدیمی، موسیقی پرشور و تفریحات ارزان میبیند. نویسنده بر این باور است که عبارت «پیش از تغییر کوبا» که میان گردشگران آمریکایی رایج است، حسرت برای بازگشت به دوران پیش از انقلاب ۱۹۵۹ و سلطهٔ سرمایهداری، کازینوها و فاحشهخانههای آمریکایی را پنهان میکند. این متن با بررسی نمادهایی مانند ترانهٔ معروف «چان چان»، نشان میدهد که چگونه آمریکاییها واقعیتی تلخ، ازجمله جغرافیای رنج، کار و فروپاشی عمیق امروز کوبا را نادیده گرفته و تنها به دنبال بازسازی گذشتهٔ استعماری خود در این جزیره هستند.
****
نوشتن درباره کوبا در ایالات متحده، اغلب مانند فریاد زدن در خلأ و گردابی است که تنها انعکاس آن، پخش متوالی و بیوقفهٔ آهنگ «چان چان» اثر گروه «بوئنا ویستا سوسیال کلاب» است؛ با آهنگ گیتار، نوای بیس در زیر متن و ترجیعبندی که همه ما شنیدهایم—چه پامان به هاوانا رسیده باشد و چه نرسیده باشد.
جامعهای که من با آن سخن میگویم—همان کشوری که کتابها، یادداشتهای تحلیلی و گزارشهای رسیده از این جزیره را میخواند—کوبا را صرفاً به عنوان یک «موسیقی متن» و آهنگی برای پسزمینه میخواهد؛ کشوری با دیوارهای رنگپریده و ریخته، خودروهای قدیمی کلاسیک، مادربزرگهای سیاهپوست و تنومند با سیگار برگ در دست، و رمِ تلخی که به کارِ رقص و پایکوبی میآید. آنها میخواستند «پیش از آنکه کوبا تغییر کند» و «پیش از پایان» به این جزیره سفر کنند. …
