محفل هنری «روایت رحمت» که به مناسبت هزاروپانصدمین سالروز میلاد پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله در محوطه تئاتر شهر برگزار میشود، در بخش هنرهای تجسمی، به نوعی شراکت مخاطب در خلق اثر هنری است که یکی از مهمترین پیامها و کارکردهای هنر محیطی و خلق زنده اثر هنر تجسمی پیش روی مردم به شمار میآید.
هنر را در جامعهشناسی و دانشهای میانرشتهای به عنوان یکی از مکانیسمهای اجتماعی میشناسیم با کارکردهای گوناگونی از جمله؛ بازتولید فرآیند زیباییشناسی در یک فرهنگ، بازتولید نظامهای سنتی جامعه، بازسازی هویت ملی جامعه، ایجاد گفتوگو میان پدیدآورنده و مخاطب، گفتوگو میان حاکمیت و مردم (درصورتی که برگزارکننده رویداد یک نهاد دولتی باشد) و ایجاد ارتباط مستقیم میان هنرمند -که معمولاً در خلوت آتلیه خود به تولید اثر هنری اشتغال دارد- با مردم که در رویداد محیطی رخ در رخ مخاطب اثر خود را خلق میکند. البته این نکته عمدتاً ناظر بر خلق زنده اثر هنر تجسمی است. چرا که مخاطب در جریان یک کنسرت و یا اجرای تئاتر روی صحنه، با هنرمند به صورت زنده و مستقیم و بیواسطه روبرو میشود و در فرآیند خلق اثر او را همراهی میکند اما در حوزه هنرهای آتلیهای مانند نقاشی، نگارگری، خوشنویسی و... معمولاً مخاطب مراحل خلق آثار را نمیبیند.
در رویدادهای محیطی، جذابترین بخش، آنجایی است که هنرمندان تئاتر و موسیقی و تجسمی حضور دارند و برای مخاطب، تماشای خلق نقاشی و اثر تجسمی بسیار مهمتر است از صرفاً تماشای کنسرت و تئاترهای آئینی و... اینجاست که هنرمند تجسمی، با نگاه مردم اثر خود را کامل میکند. از لحظه اولیه آماده کردن بوم تا آخرین تاشهای نقاش، مخاطب همراه اوست.
مکانیسمهای اجتماعی هنری مثل میانجی عمل میکنند. هنرهای تجسمی در این موقعیت اجتماعی- فرهنگی، صرفاً ابزار زیباییشناسی نیستند، آنها ابزار قدرتمند اجتماعیاند که از طریق تصویر، فضا و تجربه مشترک هنرمند و مخاطب، تعاملات انسانی و گفتوگوی فرهنگی را ممکن میسازد.
خلق فضاهای مشترک ذهنی و عینی که هنرمند نقاش در رویداد محیطی به آن مشغول است، مخاطب را از تماشاگر منفعل به شریک فعال اثر هنری بدل میکند.
حضور فیزیکی هنرمند و مخاطب، لاجرم به ایجاد یک ارتباط مؤثر منجر …
