چین امروز بزرگترین صادرکننده جهان و یکی از بازیگران اصلی فناوریهای پیشرفته است، اما این جایگاه تنها با تکیه بر نیروی کار ارزان یا رشد صادرات به دست نیامده است. بررسی تجربه چهار دهه گذشته این کشور نشان میدهد که پشت این موفقیت، مجموعهای از سیاستهای صنعتی هدفمند قرار داشته که همزمان با تحولات اقتصاد جهانی، بهطور مداوم بازطراحی شدهاند. در سالهای ابتدایی اصلاحات اقتصادی، چین با سیاست درهای باز، جذب سرمایهگذاری خارجی، ایجاد مناطق ویژه اقتصادی و توسعه صادرات، به مرکز مونتاژ کالاهای جهان تبدیل شد. اما سیاستگذاران چینی از همان زمان به دنبال آن بودند که حضور در زنجیرههای ارزش جهانی را از مرحله مونتاژ فراتر ببرند و به تولید فناوری، طراحی و نوآوری برسند.
این مسیر با حمایت از انتقال فناوری، تقویت شرکتهای داخلی، مدیریت نرخ ارز، توسعه زیرساختها و سرمایهگذاری گسترده در تحقیق و توسعه ادامه یافت. در ادامه نیز برنامههایی مانند «ساخت چین ۲۰۲۵»، ایجاد «قهرمانان ملی»، حمایت از صنایع راهبردی، توسعه صندوقهای سرمایهگذاری دولتی و گسترش زنجیرههای تأمین …
