ماجرای تجمع هواداران نیما تکیدو از نگاه دو کارشناس بررسی شد؛ گفتوگویی درباره شکاف نسلی، مرجعیت اینفلوئنسرها، کمبود فضای عمومی، تحقیر نسلها و چرایی بیاثر بودن برخوردهای قهری با نوجوانان. امیرحسین جلالی ندوشن، روانپزشک اجتماعی و علی اصغر سیدآبادی، پژوهشگر کودک و نوجوان در این قسمت از برنامه میدان شعاع به تحلیل آنچه در این رویداد گذشت پرداختند. بعد از ویدئوهایی که از نیما تکیدو، بلاگر معروف در فضای مجازی منتشر شد، عده زیادی از حضور جمعیت و اقبال این بلاگر از سوی نوجوان متعجب شدند، آیا این موضوع واقعا تا این حد تعجب برانگیز بود؟
امیرحسین جلالی ندوشن: آنچه بیش از همه برای من تعجبآور بود، نه وجود چنین پدیدهای، بلکه تعجب دیگران از آن بود. اینکه یک یوتیوبر یا یک اینفلوئنسر مجازی بتواند تعداد زیادی دنبالکننده داشته باشد، موضوع تازهای نیست. من بارها در فضای مجازی با این عبارت مواجه شدهام که نیما تکیدو؛ نامی که شاید هرگز نشنیده باشید، اما این تعداد دنبالکننده یا این میزان درآمد دارد.
واقعیت این است که واقعیت نسلی، واقعیت هویتی و ارزشهای فرهنگی نسل جدید، به نظر میرسد بخشی از نمود خود را در همین فرهنگ اینفلوئنسری نشان میدهد؛ فرهنگی که نوعی رفتار شبهاجتماعی را شکل داده و به ایجاد نوعی اجتماع پیرامون یک چهره، یک موضوع یا یک ایده کاملاً بهروز و معنادار برای این نسل منجر شده است.
البته این پدیده با هنجارها و شیوههای رسمی فاصله دارد. در نتیجه، نگاه رسمی یا نگاه گروههایی که این فضا را درک نکردهاند، هنگامی که چنین رفتاری در قالب یک رویداد عینی و بر روی صحنه بروز پیدا میکند، با تعجب مواجه میشود. در حالی که این مسئله صرفاً به ایران محدود نیست و پدیدهای جهانی است. به نظر من، آنچه بیش از همه تعجبآور است، ندیدن و نادیده گرفتن این واقعیت است.
علی اصغر سیدآبادی: من با آقای دکتر موافقم. اتفاقاً نکته بسیار عجیبی است؛ چون تقریباً میخواستم همین موضوع را مطرح کنم. این نخستین بار نیست که چنین اتفاقی رخ میدهد و با واکنش همراه با تعجب مواجه میشوند. تقریباً هر بار که رویدادی مشابه رخ داده، همین واکنش تکرار شده است.
نکته جالبتر این است که گاهی حتی افرادی که جامعهشناس …
