جنگ با ایران با خالی شدن ذخایر موشکی آمریکا و هشدارهای مداوم کارشناسان و سیاستگذاران صنایع دفاعی همراه شد اما اکنون پس از این رسوایی سوالی که در محافل جهانی می چرخد این است اقتصاد «اول آمریکا» چقدر سریع میتواند کاهش موجودی را به ظرفیت کارخانه تبدیل کند؟ به گزارش اکوایران به نقل از ایسنا، مجله نیوزویک در گزارشی نوشت: جنگ ۶ ماهه ترامپ علیه ایران، ذخایر موشکهای پاتریوت آمریکا را به سطح به شدت بحرانی در اروپا رسانده است. از حدود ۲۳۳۰ موشک موجود قبل از جنگ، حدود ۱۵۰۰ عدد یا به عبارتی ۶۵ درصد در جنگ علیه ایران مصرف شده است.
مصرف موشک بهطور طبیعی نیاز به جایگزینی ایجاد میکند. واشنگتن تلاش میکند این نیاز را به اندازهای قابل پیشبینی کند که تولیدکنندگان و تامینکنندگانشان بتوانند برای ظرفیت جدید سرمایهگذاری کنند و بدین ترتیب، تامین مستمر این موشکهای حیاتی حفظ شود. ارتش آمریکا خرید بلندمدت موشکهای PAC-۳ MSE را دقیقا با همین عبارت توصیف میکند.
چارچوب توافق بین واشنگتن و لاکهید مارتین به گونهای طراحی شد که «خنثی بودن جریان نقدی اولیه» را حفظ کند و به شرکت لاکهید مارتین اجازه دهد بدون پرداخت هزینه اولیه سرمایهگذاری کند. به بیان ساده، این تقاضای دولت است که ظرفیت خصوصی را تضمین میکند اما جنگ آمریکایی-صهیونی علیه ایران، این حرکت برای افزایش تولید پاتریوت را به یک مشکل بسیار فوریتر برای جایگزینی تبدیل کرده است.
مجله نیوزویک نوشت: در ۱۱ ژوئن، ترامپ ماده ۷۰۸ قانون تولید دفاعی را فعال کرد که به پنتاگون اجازه میدهد بدون نگرانی از قوانین ضدانحصار، موافقتنامههای تولیدی بین رقبا ترتیب دهد. دو هفته بعد، کاخ سفید از کنگره ۸۷۶ میلیارد دلار بودجه تکمیلی درخواست کرد که شامل ۲۱ میلیارد دلار برای مهمات و پایگاه صنعتی بود، اما هیچ مبلغی بهطور خاص برای پاتریوت اختصاص نیافته بود. سپس، در یادداشتی در ۵ اوت، استیو فاینبرگ، معاون وزیر جنگ آمریکا به شرکتهای نظامی ۲۱ روز فرصت داد تا برنامههای سریعتر یا خروجی بالاتری پیشنهاد دهند و نوشت که چرخههای توسعه چندساله قابل قبول نیستند.
حال دولت آمریکا قصد دارد تا برای جبران این کمبود، شرکتهای تسلیحاتسازی را مجبور به تولید بشتر کند. …
