فرار کودک و نوجوان را دست کم نگیریم؛ فریادی برای کمک که باید شنیده شود

عصر ایران/ سواد زندگی؛ مریم طرزی - کودکان و نوجوانان گاهی بدون هماهنگی قبلی خانه را ترک می‌کنند و ساعت ها یا حتی روزها از چشم خانواده دور می‌مانند. فرار کودک برای هر پدر و مادری بسیار نگران‌کننده است، اما مهم است بدانیم که این رفتار تقریباً هرگز یک «لجبازی» ساده یا قهر کودکانه نیست. وقتی فرزندمان بارها از خانه می‌زند بیرون، این اقدام معمولاً حکایت از ناراحتی عمیق، احساس سرخوردگی یا تلاشی برای گریز از موقعیتی دارد که برای او غیرقابل تحمل شده است. درک این نکته، اولین گام برای مواجهه درست با فرار کودک است. فرار کودک و نوجوان، چرا؟

برای کمک به فرزندمان، ابتدا باید بدانیم چه عواملی او را به فرار سوق می‌دهد.

تنش‌های خانوادگی، مشاجرات والدین، احساس تنهایی و انزوا، فشارهای درسی و ناتوانی در کنار آمدن با انتظارات مدرسه، تجربه زورگویی و قلدری، یا نیاز شدید به اثبات استقلال در دوران نوجوانی، همگی می‌توانند زمینه‌ساز فرار کودک باشند.

کاهش اعتماد به نفس، بحران‌های هویتی، یا احساس بی‌ارزشی در خانواده نیز کودک را به این نتیجه می‌رساند که تنها راه رهایی، ترک کردن خانه است.

فرار کودک را نه یک تخلف ساده، بلکه یک فریاد کمک تلقی کنیم. هنگام فرار کودک چه کنیم؟ قدم‌به‌قدم

اگر فرزندتان بدون اطلاع قبلی خانه را ترک کرده و برنگشته است، اولین واکنش شما اضطراب و نگرانی شدید خواهد بود، اما سعی کنید خونسردی خود را حفظ کنید، زیرا ذهن آشفته قدرت تصمیم‌گیری درست را از شما می‌گیرد.

پس از کمی آرامش، بلافاصله با اعضای خانواده، همسایه‌ها، دوستان نزدیک فرزندتان و والدین آنها تماس بگیرید.

از طریق شبکه‌های اجتماعی یا پیام‌رسان‌ها نیز برای یافتن ردپایی از او اقدام کنید.

سپس به مکان‌هایی که فرزندتان معمولاً رفت‌وآمد دارد، مانند پارک محله، زمین ورزشی، کافی‌شاپ‌های نزدیک یا خانه دوستان صمیمی‌اش سر بزنید. چه زمانی در فرار کودک به پلیس اطلاع دهیم؟

اگر پس از این بررسی‌ها اثری از فرزندتان نیافتید، بدون تردید موضوع را به پلیس یا نیروی انتظامی اطلاع دهید.

بسیاری از والدین تصور می‌کنند باید چند ساعت صبر کنند، اما این باور اشتباه است؛ شما می‌توانید و باید بلافاصله غیبت کودک را گزارش کنید.

اطلاعات دقیق از آخرین وضعیت او جمع‌آوری کنید؛ …