ابوالفضل فاتح و حسین انتظامی در یادداشتی مشترک درباره «روزنامهنگاری ملی و ایرانی» نوشتند: هدف این جستوجو، ابداع اصول جدید برای روزنامهنگاری در ایران یا اختراع هویت برای روزنامهنگاری ملی و ایرانی نیست.
هدف این نوشتار، دعوت به شناخت نسبت ما با کوشش نزدیک به دو قرن روزنامهنگاری ایران و جستوجوی نقاط توجه و مؤلفههای هویتی آن است؛ کوششی که با همه تنوع و تکثرش، از «کاغذ اخبار» تاکنون، تعلق به دو اصل بنیادی «ایران» و «مردم»، تمسک به دو هنجار «نزاکت ادبی و بصری» و «احترام معنوی» و نهایتاً کارکرد تاریخی «نقشآفرینی در تغییر» را نشان داده است؛ کوششی که در مسیر شکلگیری دغدغهای مستمر قرار داشته است که امروز میتوان آن را «ایران به روایت ایران» نامید.
به گزارش شفقنا رسانه، متن کامل یادداشت به این شرح است:
خمسه ی «ایران به روایت ایران»
تأملی دیگر درباره «روزنامهنگاری ملی و حقیقتنگاری ایرانی»
بسمه تعالی
پیشتر در یادداشت با عنوان «روزنامهنگاری ملی؛ درآمدی بر حقیقتنگاری ایرانی»، این پرسش مطرح شد که آیا روزنامهنگاری، در کنار اصول و استانداردهای جهانشمول خود، میتواند واجد هویتی برآمده از تاریخ، فرهنگ، زبان، تجربه زیسته و افق تمدنی یک ملت نیز باشد و یا از آن تاثیر بپذیرد؟ و آیا میتوان همانگونه که از معماری ایرانی، موسیقی ایرانی، سینمای ایرانی، نقاشی ایرانی و فرش ایرانی سخن میگوییم، از «روزنامهنگاری ایرانی»، یا «فرهنگ روزنامه نگاری ایرانی» نیز سخن بگوییم؟ این نوشتار کوششی است تا امکان این هویت و شاخصه های احتمالی این فرهنگ را از ابعاد «شیوه ها، فرم و محتوا» از منظر تاریخی مورد بررسی قرار دهد. صورت و زیبایی شناسی؛ ساختار بصری
نخست آن که دوران مدرن رسانه در ایران در خلاء آغاز نشده، بلکه در تعامل با یک ذخیره ارتباطی، نوشتاری و بصری پیشین صورتبندی شده است. چنان که می دانیم جامعه ایران پیش از «کاغذ اخبار»، واجد سنت ارتباطی و نوشتاری ویژه ی خود بوده است. …
