عصر ایران/ سواد زندگی؛ مریم طرزی – ممکن است ساعتها برای نوشتن یک ایمیل، اصلاح یک گزارش یا مرتب کردن یک فایل وقت بگذارید؛ اما در پایان روز که به فهرست کارهایتان نگاه میکنید، متوجه شوید مهمترین کارها هنوز انجام نشدهاند.
این اتفاق لزوماً به این معنا نیست که تنبل بودهاید یا به اندازه کافی تلاش نکردهاید. شاید مشکل دقیقاً برعکس باشد: برای کارهای کماهمیت بیش از اندازه انرژی گذاشتهاید.
ما در فرهنگی زندگی میکنیم که «بیشتر کار کردن» را تقریباً مترادف «موفقتر بودن» میداند. از محیط کار گرفته تا شبکههای اجتماعی، دائماً پیامهایی از این جنس میشنویم: بیشتر تلاش کن، بیشتر یاد بگیر، بیشتر کار کن و همیشه بهترین باش.
اما همیشه بیشتر، بهتر نیست.
اینجاست که مفهوم «کمکاری استراتژیک» مطرح میشود؛ رویکردی که میگوید لازم نیست همه کارها را با یک میزان دقت، وسواس و انرژی انجام دهیم.
هنر واقعی این است که بدانیم کدام کار ارزش بهترین عملکرد ما را دارد و کدام کار فقط باید بهموقع و بهاندازه کافی خوب انجام شود. مشکل از جایی شروع میشود که همه کارها برایمان «خیلی مهم» میشوند …
