اظهارات اخیر رئیسکل بانک مرکزی درباره وصول مطالبات از بانک ایرانزمین و واگذاری بخشی از اموال این بانک، صرفاً یک خبر درباره «انتقال دارایی» نیست؛ میتوان آن را بخشی از یک رویکرد متفاوت در مواجهه با ناترازی بانکها دانست.
اگر منابع بانک مرکزی بهجای آنکه صرفاً از مسیر اضافهبرداشت در اختیار بانک قرار گیرد، از محل تعیین تکلیف و دریافت داراییهای بانک تأمین شود، در واقع یک پیام مهم در خود دارد:
قرار نیست ناترازی با پول جدید پوشانده شود؛ قرار است بخشی از ناترازی با اصلاح واقعی ترازنامه جبران شود.
در این نگاه، دریافت اموال و مطالبات بانک ایرانزمین میتواند به معنای تبدیل داراییهای منجمد به منابع قابل استفاده، کاهش فشار بر منابع بانک مرکزی و فراهم شدن زمینه برای بازسازی ساختار مالی این بانک باشد.
به بیان سادهتر، مسیر اصلاح میتواند از این الگو فاصله بگیرد:
اضافهبرداشت ← تأمین نقدینگی ← تداوم ناترازی
و به سمت این الگو حرکت کند:
تعیین تکلیف داراییها ← وصول مطالبات ← اصلاح ترازنامه ← بازسازی و احیای بانک
درباره نتیجه نهایی این فرآیند هنوز نمیتوان با قطعیت اظهارنظر کرد و موفقیت آن به نحوه ارزشگذاری داراییها، مدیریت منابع، اصلاح ساختار مالی و برنامه عملیاتی بانک بستگی داردکه این موضوع به جدیت در حال انجام است.
اما از منظر سیاستگذاری، یک نکته قابل توجه است:
وقتی داراییهای بانک برای تسویه تعهدات و اصلاح ترازنامه به کار گرفته میشوند، میتوان امیدوار بود که هدف، صرفاً تأمین نقدینگی کوتاهمدت نباشد؛ بلکه اصلاح ریشهایتر و فراهم کردن زمینه برای بازگشت بانک به مسیر فعالیت پایدار باشد.
بانک ایرانزمین امروز با برنامه اصلاحی منسجم، شفاف و قابل اجرایی که پیش رو دارد ؛ می تواند ظرفیتهای واقعی بانک را فعال کند و فاصله میان داراییها و تعهدات را بهتدریج کاهش دهد.
شاید آنچه امروز در ظاهر «توقیف اموال» دیده میشود، در صورت اجرای درست، بخشی از مسیر بزرگترِ اصلاح و احیای بانک ایرانزمین از سوی بانک مرکزی است که می تواند نمونه ای موفق برای سایر بانک ها باشد. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر قوه قضائیه: …
